آرمیدگان در بقیع صفحه 356

مورخان می بینیم جهت ارتزاق، از ملخ و سوسمار استفاده می کردند و از آب های گندیده گودال ها می آشامیدند که گزارش های آن را همه تاریخ نگاران نگاشته اند.

علامه سید مرتضی عسکری در این زمینه می نویسد: «عرب های صحرایی... هر حیوانی را صید می کردند و می خوردند». (1)

افزون بر این، زندگی قبایلی، از جنبه کوچ نشینی برخوردار بود. آنان در نقطه ای خاص تمرکز زیستی نداشتند، بلکه پیوسته در حرکت بودند و در جایی که مختصر آثار حیات می دیدند، چند روز اطراق می کردند که در این اطراق کردن ها، مورد هجوم قبایل یورشگر قرار می گرفتند.

گاهی هم قبیله ای از ایشان بر قبیله دیگر یورش می برد و پس از آنکه مردان جنگی دو قبیله در حد توان یکدیگر را می کشتند و یک قبیله شکست می خورد. قبیله غالب هرچه می توانست از زنان و دختران و فرزندان قبیله مغلوب را به اسارت می برد». (2)

اسارت زن در دوران جاهلیت، باعث سرشکستگی شدید محسوب می شد و از این رو، عربِ جاهلی، زن را باعث زحمت و رنج خود می دانست و او را مانع پیشرفت امور خود می شمرد؛ موجودی دست و پاگیر که برای بسیاری از امور، مانع و مزاحم محسوب می گردید.

از سوی دیگر، مردان در دوره جاهلیت، صاحب اختیار همه امور خانواده و کسان خویش بودند و حتی حق حیات زنان بر عهده آنان بود، که سنتی بسیار غلط و جاهلانه شمرده می شد.

این روند، در آنان باوری انحرافی ایجاد کرده بود که داشتن دختر را ننگ بشمارند و به همین جهت، اغلب آنان به اعتقاد خود حاضر نبودند این ننگ را تحمل کنند و لذا