آرمیدگان در بقیع صفحه 37

جایگاه بقیع در سیرۀ امام باقر(علیه السلام)

بقیع در نزد امام باقر(علیه السلام) نیز از جایگاه ویژه ای برخوردار بود و دلایلی مانند دفن پدر بزرگوار و جدّۀ گرامی اش فاطمۀ بنت اسد و به احتمال، دفن مادر ائمه، حضرت زهرای مرضیه(علیها السلام) این امر را موجب می شد. از همین رو، ایجاد یک سنت در میان شاگردان و نیز شیعیانشان برای رفتن به بقیع و محترم شمردن آن، جزو برنامه ها و دستوراتش بود.

بقیع از منظر امام صادق(علیه السلام)

در این که امام صادق(علیه السلام) نیز با تأسی به پدر بزرگوارش، در بقیع حضور می یافت، شکی وجود ندارد؛ زیرا هم جد بزرگوارش امام سجاد و هم امام مجتبی(علیهما السلام) و هم مادرش فاطمۀ بنت اسد و به احتمال قوی، مادرش حضرت زهرا(علیها السلام) در آنجا مدفون اند و هم ذات بقیع از احترام ویژه ای برخوردار است.

سمهودی گوید:

«جعفر بن محمد(علیه السلام) این محل را محل استجابت دعا می دانست و فرموده است: در تمام اماکنی که پیامبرخدا(صلی الله علیه و آله) دعا می کرد و محل آمد و شد آن حضرت بود، برای دعا شایسته و به استجابت نزدیک است». (1)

جایگاه والای بقیع در اندیشۀ موسی بن جعفر(علیهما السلام)

روایت زیر جایگاه والای بقیع در اندیشۀ امام هفتم(علیه السلام) را نشان می دهد:

«ابراهیم شتربان، از افراد موحّد و آشنا به مقام امامت بود. از ابو الحسن علی بن یقطین، اجازه خواست که بر او وارد شود و علی بن یقطین که از دوستداران اهل بیت(علیهم السلام) بود، مانع شد و اجازه اش نداد. در همان سال، علی بن یقطین به مدینه رفت و پس از مراسم حج از امام موسی بن جعفر(علیه السلام) اجازه ورود به حضورش را خواست. حضرت مانع شدند و اجازه اش ندادند. روز دوم ورودش به مدینه، امام را در مدینه ملاقات کرد، پرسید: سرور من! چه گناهی کرده ام که مانع ورودم شدید؟