آرمیدگان در بقیع صفحه 54

مقدمه

بقیع، تربتی مطهّر و خاکی نورافزاست. تلألؤ نورش، آسمان ها را خیره کرده، قدسیتی کبریایی دارد که در ملکوت اعلا، کرّوبیان بر آن نظاره می کنند. آری، در این خاک، پاکان و نیکان بسیاری آرمیده اند:

عباس، عموی گرامی پیامبر(صلی الله علیه و آله)، که غم ها از چهره آن حضرت زدود. عثمان بن مظعون، همان که پیامبر(صلی الله علیه و آله) به او توجهی ویژه داشت، مهاجری همراه که دو هجرت کرد و تا پایان عمرش همگام با پیامبر بود و پیامبر، پس از فراقش و ارتحال او به ملکوت الهی، پیشانی اش را بوسید و در غمش گریست و درباره اش فرمود: «نِعم السَّلَفُ لَنَا».

اسعد بن زراره، ابوسعید خدری، عبدالله بن مسعود و صدها صحابی گرامی پیامبر، که پشتوانه و تکیه گاه و همواره ملازم رسول گرامی(صلی الله علیه و آله) اسلام بودند و در صحنه های نبرد بدر و احد و خندق و... حضوری مخلصانه داشتند.

ابراهیم، فرزند گرامی رسول مهر و رحمت، که آن حضرت به شدت به او علاقه داشت اما اراده و تقدیر الهی این بود که در سنین طفولیت، روح کریمش به ملکوت الهی پرواز کند.

همسران پیامبر(صلی الله علیه و آله)؛ جویریه، سوده، عایشه، میمونه، حفصه، امّ حبیبه، امّ سلمه، صفیه و ماریه که در حکم مادران امت اند.

فاطمه بنت اسد، کفالت گر وجود نورانی پیامبر(صلی الله علیه و آله)، عبدالله جعفر و عقیل بن ابی طالب.

عمّه های پیامبر(صلی الله علیه و آله) که در دوران عسرت و سختی، اموال خود را در مکه وانهادند و