آرمیدگان در بقیع صفحه 97

سبی فوقع بأرض الروم، فقیل: صهیب الروم، بلغ سبعین سنه، و کان یخضب بالحناء، مات بالمدینه فی شوال سنه ثمان و ثلاثین و دفن بالبقیع. (1)

صهیب، با کنیه ابویحیی خوانده می شود و او همان صهیب بن سنان نمری، از تیره نمر بن قاسط است. وی به اسارت رفت و در سرزمین رم بود. گفته شده، صهیب رومی، به هفتاد سالگی رسید. عادت او این بود که با حنا خضاب می کرد. در مدینه در ماه شوال سال 38 هجری بدرود حیات گفته و در بقیع مدفون گردید».

صهیب بن سنان را در ردیف صحابی پاکباخته و خالص پیامبر(صلی الله علیه و آله) یاد کرده اند که در بیشتر نبردها همراه و در کنار پیامبر(صلی الله علیه و آله) بود. البته وی در مکه نیز زیسته است که در خانه عبدالله جدعان سختی های فراوانی دید.

صهیب بن سنان در نبردهای بسیاری در کنار پیامبر خدا(صلی الله علیه و آله) بود و افتخارات فراوانی نصیب او گردید. «مات بالمدینه سنه ثمان و ثلاثین فی خلافه علی بن أبی طالب» (2)؛ «در مدینه از دنیا رفت، در سال 38 هجری، در زمان خلافت علی(علیه السلام)».

طبق نقل ابن اثیر، حاکم مدینه و برخی از مسلمانان بر او نماز گزاردند و در بقیع، دفنش کردند. البته در مطاوی روایی انعکاس یافته که صهیب، در اواخر عمر از مسیر حق انحراف یافت و به مخالفت با بیعت با علی(علیه السلام) پرداخت. (3)

15. شمّاس بن عثمان

شمّاس بن عثمان، از قبیله بنی مخزوم و فرزند عثمان بن الشرید و صفیه بنت ربیعه بن عبدشمس است. او از مردان و معاریف مکه و از اشراف بلندآوازه این شهر بود که در دوران جاهلیت، به رسم آنان می زیست. در اسنادی که مبارکفوری ارائه کرده، او بردگانی داشته و به شدت به رسوم جاهلیت وفادار بوده است.

1- (1) . المستدرک علی الصحیحین، ج3، ص450.
2- (2) . تحفه الاحوذی، ج2، ص303.
3- (3) . ر.ک: اسد الغابه، ج2، ص36. [1]