مکاسب محرمه: درس های خارج فقه حضرت آیه الله حاج شیخ محمدجواد فاضل لنکرانی دام ظله جلد دوم صفحه 459

ص:462

1- (1) . همان.
2- (2) . همان.
3- (3) . همان.
4- (4) . همان.
5- (5) . شرائع الإسلام: ج 1 ص 48.

صاحب جواهر رحمه الله در ذیل این کلام محقّق رحمه الله می فرماید:

اجماعاً منّا، بل وعن کلّ مَن یحفظ عنه العلم عدا داود فحرّم الشرب خاصّهً، إجماعاً منّا محصّلاً ومنقولاً مستفیضاً، إن لم یکن متواتراً کالنصوص به من الطرفین؛(1) بجز داوود که حرمت را منحصر در شرب می داند، تمام حافظان علم (که علم به وسیلۀ ایشان حفظ می شود)، اجماع دارند بر حرمت خوردن و آشامیدن در ظروف طلا و نقره. در این باره، هم اجماع محصّل وجود دارد و هم اجماع منقول مستفیض، و هم روایات زیادی که در کتب شیعه و اهل سنّت نقل شده است.

ب) روایات

اشاره

اگرچه روایات این بحث، مفصّلاً در کتاب الطهاره بحث و بررسی می شود؛ لیکن برای آن که بدانیم مستند کسانی که قائل به تعمیم هستند و حتّی نگهداری این ظروف را حرام می دانند چیست، لازم است در این جا اشاره ای به برخی از روایت داشته باشیم.

حدود ده روایت در مورد «أوانی طلا و نقره وجود دارد» که چگونگی اطلاق و یا تقیید نهی در آنها متفاوت است.

1- روایات مقیّد

نهی در بعضی از این روایات، مقیّد به خوردن و آشامیدن است. مانند صحیحۀ حلبی که در باب 66 از ابواب النجاسات وسائل الشیعه آمده است:

عن أبی عبداللّه علیه السلام قال: لا تأکل فی آنیهٍ من فضّه ولا فی آنیهٍ مفضّضه؛(2)

در ظرف نقره و ظرفی که نقره کاری شده است، چیزی نخور.

همچنین در روایت مناهی آمده است که: