بررسی فقهی بلوغ دختران صفحه 101

ص:118

1- (1) المجموع، ج 10، ص 278.
2- (2) ریاض المسائل، ج 1، ص 590.
3- (3) تذکره الفقها، ج 2، ص 74.
4- (4) جواهر الکلام، ج 26، ص 15.

به صحت آن می دهد».

این اجماع همان گونه که صاحب جواهر فرموده قابل تحصیل بوده و لذا قابل قبول است، اگرچه در مورد برخی از قیود آن اختلافاتی وجود دارد. مگر آن که کسی ادعا کند این اجماع محتمل المدرکیه یا مدرکی است.

دلیل دوم

آیۀ وَ ابْتَلُوا الْیَتامی حَتّی إِذا بَلَغُوا النِّکاحَ...1 و آیۀ وَ إِذا بَلَغَ الْأَطْفالُ مِنْکُمُ الْحُلُمَ فَلْیَسْتَأْذِنُوا2 و آیۀ وَ لا تَقْرَبُوا مالَ الْیَتِیمِ إِلاّ بِالَّتِی هِیَ أَحْسَنُ حَتّی یَبْلُغَ أَشُدَّهُ3 دلالت بر اعتبار بلوغ نکاح، بلوغ حُلُم و بلوغ اشُدّ در برخی امور دارد و همان گونه که در بحث بلوغ در قرآن گفته شد مقصود از این سه واژه همان بلوغ جنسی و آمادگی برای تولید مثل و توانایی بر آمیزش است که جز با خروج منی تحقق پیدا نمی کند. محقق اردبیلی در این رابطه می فرماید:

«وهو ظاهر فی عدم الحصول الا بالمنی».(1)

ضمیر «هو» در این عبارت به بلوغ نکاح و بلوغ حُلُم رجوع می کند و چه بسا امر به امتحان و اختبار در آیه اول هم به نوعی مؤید این معنا باشد. به هر حال این آیات نسبت به دختران و پسران عمومیت داشته و تخصیص هم نخورده اند.