بررسی فقهی بلوغ دختران صفحه 273

ص:290

مرحله به طور طبیعی و خارجی است؛ چون تزویج یک امر تعبدی نیست تا بخواهد در کنار یک امر تعبدی یعنی قرار دادن 9 سالگی به عنوان بلوغ و خروج از کودکی قرار گیرد بلکه تزویج قبل از 9 سالگی نیز مشروع است. پس این روایت هم نمی تواند تعمیم را در این سن ثابت کند.

پاسخ این است که به قرینه برخی روایات مراد از «زوّجت» اصل ازدواج نیست بلکه مراد جواز دخول است. آن گاه معنای روایت این است که دختر هنگامی که به 9 سالگی برسد، از کودکی خارج شده و دخول به او جائز و حدود تامه له و علیه او اقامه می گردد.

اشکال سوم

در مرحلۀ سوم، نویسنده مقاله ابتدا با خارج کردن روایات 7 سالگی و 10 سالگی از دایرۀ تعارض، احتمال تقدم روایات 13 سالگی را بر 9 سالگی مطرح و می گوید: در سند و دلالت روایات 13 سالگی ایرادی نیست، ولی روایات 9 سالگی سنداً و دلالتاً دارای ایراد و اشکال است. این مطلب از عجایب است. با توجه به مطالبی که سابقاً اشاره کردیم، فساد این سخن واضح است؛ چون روایات 9 سالگی هم از حیث سند و هم از حیث دلالت و هم از جهت عمومیت بر روایات 13 سالگی رجحان دارند.

اشکال چهارم

وی سپس در مرحلۀ آخر گفته: «اگر بگوئیم این دو دسته متعارضند؛ چون هیچ مرحجی وجود ندارد، کار به تساقط می کشد.» این سخن نیز