وسائل الشیعه الی تحصیل مسائل الشریعه الجزء الأول ترجمه العبادات صفحه 110

حدیث 16

وَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ یَحْیَی عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ عَنْ إِبْرَاهِیمَ بْنِ إِسْحَاقَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سُلَیْمَانَ اَلدَّیْلَمِیِّ عَنْ أَبِیهِ عَنْ مُیَسِّرٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اَللَّهِ عَلَیْهِ اَلسَّلاَمُ فِی حَدِیثٍ: قَالَ أَیُّ اَلْبِقَاعِ أَعْظَمُ حُرْمَهً قَالَ: قُلْتُ: اَللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ اِبْنُ رَسُولِهِ أَعْلَمُ، قَالَ: یَا مُیَسِّرُ مَا بَیْنَ اَلرُّکْنِ وَ اَلْمَقَامِ رَوْضَهٌ مِنْ رِیَاضِ اَلْجَنَّهِ ، وَ مَا بَیْنَ اَلْقَبْرِ وَ اَلْمِنْبَرِ رَوْضَهٌ مِنْ رِیَاضِ اَلْجَنَّهِ ، وَ وَ اَللَّهِ لَوْ أَنَّ عَبْداً عَمَّرَهُ اَللَّهُ مَا بَیْنَ اَلرُّکْنِ وَ اَلْمَقَامِ ، وَ مَا بَیْنَ اَلْقَبْرِ وَ اَلْمِنْبَرِ یَعْبُدُهُ أَلْفَ عَامٍ ثُمَّ ذُبِحَ عَلَی فِرَاشِهِ مَظْلُوماً کَمَا یُذْبَحُ اَلْکَبْشُ اَلْأَمْلَحُ ثُمَّ لَقِیَ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ بِغَیْرِ وَلاَیَتِنَا لَکَانَ حَقِیقاً عَلَی اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ یُکِبَّهُ عَلَی مَنْخِرَیْهِ فِی نَارِ جَهَنَّمَ .

( تفصیل وسائل الشیعه إلی تحصیل مسائل الشریعه , جلد 1 , صفحه 123 )

ترجمه:

میسر ... گفت: خدمت حضرت صادق علیه السّلام رسیدم. ایشان فرمودند: میسر! کدام محل احترامش از همه جا در نزد خدا بیشتر است؟ عرض کردم: خدا و پیامبر و پسر پیامبرش میدانند. حضرت فرمودند: میسر! بین رکن و مقام است که باغی از باغ های بهشت است و مابین قبر و منبر پیامبر که باغی از باغ های بهشت است، اگر بنده ای را خداوند عمر طولانی بدهد و او هزار سال بین رکن و مقام و بین قبر و منبر عبادت کند و بعد او را در رختخوابش مظلوم بکشند، مثل کشتن گوسفند سفید، سپس بدون ولایت ما به ملاقات پروردگار رود، بر خدا لازم است که او را به صورت میان آتش جهنم اندازد.

حدیث 17

وَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اَللَّهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی عَنِ اَلْفَضْلِ بْنِ کَثِیرٍ اَلْمَدَائِنِیِّ عَنْ سَعِیدِ بْنِ أَبِی سَعِیدٍ اَلْبَلْخِیِّ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا اَلْحَسَنِ عَلَیْهِ اَلسَّلاَمُ یَقُولُ: إِنَّ لِلَّهِ فِی وَقْتِ کُلِّ صَلاَهٍ یُصَلِّیهَا هَذَا اَلْخَلْقُ لَعْنَهً قَالَ قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاکَ وَ لِمَ قَالَ بِجُحُودِهِمْ حَقَّنَا وَ تَکْذِیبِهِمْ إِیَّانَا .

( تفصیل وسائل الشیعه إلی تحصیل مسائل الشریعه , جلد 1 , صفحه 123 )

ترجمه:

محمّد بن احمد،از محمّد بن عیسی،از فضل بن کثیر مدائنی، از سعید بن ابی سعید بلخی،وی می گوید:از حضرت ابا الحسن علیه السّلام شنیدم که می فرمودند: خداوند متعال در هر یک از اوقات نماز که این خلق نماز می خوانند لعنتشان می کند. راوی می گوید:عرض کردم:فدایت شوم برای چه؟ حضرت فرمودند:چون حق ما را انکار کرده و خودمان را تکذیب نموده اند.

حدیث 18

وَ فِی اَلْعِلَلِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ مَاجِیلَوَیْهِ عَنْ عَمِّهِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِی اَلْقَاسِمِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ اَلْکُوفِیِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ صَبَّاحٍ اَلْمَدَائِنِیِّ عَنِ اَلْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ : أَنَّ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عَلَیْهِ اَلسَّلاَمُ کَتَبَ إِلَیْهِ کِتَاباً فِیهِ أَنَّ اَللَّهَ لَمْ یَبْعَثْ نَبِیّاً قَطُّ یَدْعُو إِلَی مَعْرِفَهِ اَللَّهِ لَیْسَ مَعَهَا طَاعَهٌ فِی أَمْرٍ وَ لاَ نَهْیٍ وَ إِنَّمَا یَقْبَلُ اَللَّهُ مِنَ اَلْعِبَادِ بِالْفَرَائِضِ اَلَّتِی اِفْتَرَضَهَا اَللَّهُ عَلَی حُدُودِهَا مَعَ مَعْرِفَهِ مَنْ دَعَا إِلَیْهِ وَ مَنْ أَطَاعَ وَ حَرَّمَ اَلْحَرَامَ ظَاهِرَهُ وَ بَاطِنَهُ وَ صَلَّی وَ صَامَ وَ حَجَّ وَ اِعْتَمَرَ وَ عَظَّمَ حُرُمَاتِ اَللَّهِ کُلَّهَا وَ لَمْ یَدَعْ مِنْهَا شَیْئاً وَ عَمِلَ بِالْبِرِّ کُلِّهِ وَ مَکَارِمِ اَلْأَخْلاَقِ کُلِّهَا وَ تَجَنَّبَ سَیِّئَهَا [وَ مَنْ] زَعَمَ أَنَّهُ یُحِلُّ اَلْحَلاَلَ وَ یُحَرِّمُ اَلْحَرَامَ بِغَیْرِ مَعْرِفَهِ اَلنَّبِیِّ صَلَّی اَللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ ، لَمْ یُحِلَّ لِلَّهِ حَلاَلاً وَ لَمْ یُحَرِّمْ لَهُ حَرَاماً وَ أَنَّ مَنْ صَلَّی وَ زَکَّی وَ حَجَّ وَ اِعْتَمَرَ وَ فَعَلَ ذَلِکَ کُلَّهُ بِغَیْرِ مَعْرِفَهِ مَنِ اِفْتَرَضَ اَللَّهُ عَلَیْهِ طَاعَتَهُ فَلَمْ یَفْعَلْ شَیْئاً مِنْ ذَلِکَ إِلَی أَنْ قَالَ: لَیْسَ لَهُ صَلاَهٌ وَ إِنْ رَکَعَ وَ إِنْ سَجَدَ وَ لاَ لَهُ زَکَاهٌ وَ لاَ حَجٌّ وَ إِنَّمَا ذَلِکَ کُلُّهُ یَکُونُ بِمَعْرِفَهِ رَجُلٍ مَنَّ اَللَّهُ عَلَی خَلْقِهِ بِطَاعَتِهِ وَ أَمَرَ بِالْأَخْذِ عَنْهُ اَلْحَدِیثَ .

( تفصیل وسائل الشیعه إلی تحصیل مسائل الشریعه , جلد 1 , صفحه 124 )

ترجمه:

محمّد بن علی ماجیلویه رحمه اللّٰه علیه از عمویش محمّد بن ابی القاسم،از یحیی بن علی کوفی،از محمّد بن سنان از صباح مدائنی،از مفضل بن عمر نقل کرده که گفت:حضرت ابی عبد اللّٰه علیه السّلام نامه ای به سوی وی مرقوم فرموده و در آن آمده بود: خداوند متعال هرگز پیامبری را مبعوث نفرموده که مردم را به معرفت باری تعالی دعوت کند ولی نسبت به اوامر و نواهی او سفارشی ننماید. خداوند متعال از بندگان عمل به واجباتی را که با شرائط و اجزایی بر آنها واجب کرده می پذیرد مشروط به این که عامل به کسی که به سویش دعوت شده معرفت داشته باشد. کسی که اطاعت حقّ تعالی را نماید حرام را ظاهرا و باطنا حرام می داند،نماز خوانده و روزه می گیرد حجّ رفته و عمره را بجا می آورد،تمام محرّمات الهی را بزرگ می شمرد چیزی از آنها را رها نمی کند،به تمام اعمال نیک عمل می کند و آنچه مکارم اخلاق است را اتیان نموده و از آنچه زشت و منکر است اجتناب می نماید و کسی که می پندارد بدون معرفت نبیّ صلّی اللّٰه علیه و آله حلال را حلال و حرام را حرام می داند قطعا برای خدا حلالی را حلال و حرامی را حرام قرار نداده است...نمازی برایش نیست اگر چه رکوع و سجود کرده،زکات و حجّی برایش منظور نکرده اند. تنها زمانی این افعال انجام شده محسوب می گردند که فاعل، آنها را با معرفت داشتن به کسی که حقّ تعالی بر خلائق منّت گذارده و طاعتش را بر آنها واجب قرار داده ، پیروی کرده باشد،...