تاملی در معنای مناسک حج صفحه 118

مناسک، یاد پیامبر و علی و فاطمه و حسن و حسین و سایر ائمّه و اصحاب پیامبر رهایت نمی‌کند، و با چشم دل، به سفر در زمان، و به گذشته می‌روی. امّا در عرفات و در مشعر که مدّت وقوف کوتاه است و مکان محدود، مطمئنّی که در کنار امام زمانت هستی، چه‌بسا شاید سعادت زیارت او را با چشم سر نیز داشته باشی. در عرفات، و پس از آن در مشعرالحرام و در منی، نیز همان احساسی که به هنگام نماز طواف، پشت مقام ابراهیم، تمام وجودت را سرشار از بهجت و سرور و لذّتی معنوی کرده و اندامت را به لرزه در آورده بود، به سراغت می‌آید. احساس حضور در کنار امام زمانت. چشمانت را به چپ و راست می‌گردانی، شاید او را ببینی و چشمت به جمالش روشن شود.

در سلسله‌مراتب مناسک حجّ، وقوف در عرفات نقشی اساسی ایفا می‌کند. در عرفات باید شرایط، اهلیّت، صلاحیّت و معرفت ورود به حرم الهی را کسب کرد. قرار است حاجی با طیّ مراحلی به «خانه» برسد، به خانه پاک. (1) بنابراین باید پاک شود تا شایستگی ورود بیابد و تحصیل این پاکی با توبه و انابه و کسب غفران الهی در عرفات ممکن می‌گردد. در عرفات، معرفت می‌یابی، و یکی از راههای معرفت یافتن، تکرار سخن معرفت‌یافتگان و تعمّق در آنها و درک آنهاست. و چه عارفی بالاتر و عارف‌تر از حسین‌بن علی 7. دعای عرفه‌اش را زمزمه می‌کنی، تا به هویّت خود و به رابطه خود با خدایت آگاه و عارف شوی، تا خداوند و خالق و محبوب خود و صفاتش را بشناسی، تا دنیا و آخرت را بشناسی،