تاملی در معنای مناسک حج صفحه 182

و برهنگی را زشت می‌شمارد و به عکس، پوشیدگی را نشانه وقار و جلوه زیبایی می‌داند. نمونه بارز آن داستان آدم و حوّا است که با خوردن میوه ممنوع برهنه شدند و البتّه خود، از این واقعه شرمنده گردیدند.

(1) خوشبویی؛ پیامبر خدا «خود را چنان خوشبو می‌کرد، پیش از آن که خودش دیده شود، به بوی خوشی که داشت، آمدنش از دور آشکار می‌شد.» (2)

برکات مادّی و ظاهری؛ در مورد برکات ناشی از حضور پیامبر در موقعیّت‌های مکانی یا زمانی مختلف، موارد بسیاری در کتب تاریخ مسطور است که در این مجال، تنها به ذکر یکی از آنها بسنده می‌گردد:

از حلیمه سعدیّه، مادر رضاعی آن حضرت نقل است: «به محض این که او را در آغوش گرفتم، پستان‌هایم چنان پرشیر شد که او آشامید و سیر گردید و برادر رضاعی او هم خورد و سیر شد. شوهرم برخاست، شیر بز را بدوشد، پستان‌های او را پرشیر یافت و آن را دوشید و چندان شیر داده بود که او و مرا سیر کرد و شبی را در کمال آسایش گذرانیدم. شوهرم گفت: حلیمه! می‌بینم که نوزاد فرخنده‌ای را برگزیده‌ای، مگر متوجّه نشدی که آثار خیر و برکت او چگونه ظاهر شده است.» (3)

این موارد، غیر از معجزات او هستند که از جانب حضرت احدیّت و به جهت تأیید و اثبات الهی و حقیقی بودن رسالتش بر مردم ظاهر می‌شد، که پرداختن به آنها که خود جلوه‌های زیبایی از ارتباط زیبای او

1- 1. اعراف: 22.
2- 2. تاریخ یعقوبی، ج 1، ص 458.
3- 3. ابوبکر احمدبن حسین بیهقی، دلائل‌النّبوّه، ص 102. همچنین ر. ک: موسوی گرمارودی، داستان پیامبران ج 2: حضرت محمّد.