تاملی در معنای مناسک حج صفحه 215

یَوْمَ الْقِیامَهِ أَعْمی قالَ رَبّ لِمَ حَشَرْتَنی اعْمی وَ قَدْ کُنْتُ بَصیراً قالَ کَذلِکَ ات- تْکَ آیاتُنا فَنَسیتَها وَ کَذلِکَ الْی- وْمَ تُنْسی؛ «و هر کس از یاد من اعراض کند همانا معیشتش تنگ شود و روز قیامتش نابینا محشور کنیم. در آن حال گوید: الها! چرا مرا نابینا محشور کردی؟ و حال آن که من بینا بودم. خدا به او فرماید: آری چون آیات ما برای هدایت تو آمد همه را به طاق فراموشی و غفلت نهادی امروز هم تو را فراموش [و بی‌بهره خواهند کرد.» (1)

آری، باید دانست که ابزار مادّی، راه جامع و کاملی برای وصول به معشوق نیست. در این راه باید از خود (و از عُجب و خودبینی و خودستایی و خود را دیدن) گذشت تا توان دیدن او تحصیل شود.

حیلت رها کن عاشقا، دیوانه شو، دیوانه شو وندر دل آتش درآ، پروانه شو، پروانه شو

هم خویش را بیگانه کن، هم خانه را ویرانه کن وانگه بیا، با عاشقان هم‌خانه شو، هم‌خانه شو

باید که جمله جان شوی، تا لایق جانان شوی گر سوی مستان می‌روی، مستانه شو، مستانه شو

آن گوشوار شاهدان، هم‌صحبت عارض شده آن گوش و عارض بایدت، دردانه شو، دردانه شو

چون جان تو شد در هوا، زافسانه شیرین ما فانی شو و چون عاشقان، افسانه شو، افسانه شو

تو لیله‌القبری، برو تا لیله‌القدری شوی چون قدر، مر ارواح را، کاشانه شو، کاشانه شو