مناسک حج : مطابق با فتاوای حضرت آیه الله العظمی امام خمینی (ره) و مراجع معظم تقلید صفحه 391

«انَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذی خَلَقَ السَّماواتِ وَالْأَرْضَ فی سِتَّةِ أیّامٍ ثُمَّ اسْتَوی عَلَی الْعَرْشِ یُغْشِی اللَّیْلَ النَّهارَ یَطْلُبُهُ حَثِیثاً وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ وَالنُّجُومَ مُسَخَّراتٍ بِأمْرِهِ الا لَهُ الْخَلْقُ وَالامْرُ تَبارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِینَ* ادْعُوا رَبَّكُمُ تَضَرُّعاً وَخُفْیَةً انَّهُ لا یُحِبُّ المُعْتَدِینَ* وَلا تُفْسِدُوا فِی الْارْضِ بَعْدَ اصْلاحِها وَادْعُوهُ خَوْفاً وَطَمَعاً انَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِیبٌ مِنَ الُمحْسِنینَ».

پس سوره «قُلْ أعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَق» و سوره «قُلْ أعُوذُ بِرَبِّ النّاسِ» را بخواند.

پس آنچه از نعم الهی بیاد داشته باشد، یكایك ذكر نموده و حمد الهی نماید و همچنین بر اهل و مال و سایر چیزهایی كه حضرت حق به او تفضل نموده، حمد بنماید و بگوید:

«اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلی نَعْمائِكَ الَّتی لا تُحْصی بِعَدَدٍ وَلا تُكافَأُ بِعَمَلٍ».

اهمیت یاد خدا و ذكر اسمای الهی‌

و به آیاتی از قرآن، كه در آنها ذكر حمد شده است، خدا را حمد نماید؛ و به آیاتی كه در آنها ذكر تسبیح شده است خدا را تسبیح نماید؛ و به آیاتی كه در آنها ذكر تكبیر شده است، خدا را تكبیر نماید؛ و به آیاتی كه در آنها ذكر تهلیل شده است، خدا را تهلیل نماید؛ و بر محمد و آل محمد علیهم الصلاة و السلام، زیاد صلوات بفرستد؛ و به هر اسمی از اسماء اللَّه كه در قرآن موجود است، خدا را بخواند؛ و به آنچه از اسماء الهی كه در یاد دارد، خدا را ذكر كند و به اسماء الهی كه در آخر سوره حشر موجود است، خدا را بخواند و آنها عبارتند از:

«اللَّهُ عالِمُ الْغَیْبِ وَالشّهادَةِ الرَّحْمنُ الرَّحِیمُ الْمَلِكُ الْقُدّوسُ السَّلامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَیْمِنُ الْعَزِیزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ الخالِقُ الْبارئُ الْمُصَوِّرُ».

و این دعا را بخواند:

«أسْأَ لُكَ یا اللَّهُ یا رَحْمنُ بِكُلِّ اْسْمٍ هُوَ لَكَ وَأسْأَ لُكَ بِقُوَّتِكَ وَقُدْرَتِكَ وَعِزَّتِكَ وَبِجَمیعِ ما أحاطَ بِهِ عِلْمُكَ وَبِجَمْعِكَ وَبِأرْكانِكَ كُلِّها وَبِحَقِّ رَسُو لِكَ صَلواتُ اللَّهِ عَلَیْهِ وَآلِهِ وَبِاسْمِكَ الْاكْبَرِ الاكْبَرِ وَبِاسْمِكَ الْعَظِیمِ الَّذی مَنْ دَعاكَ بِهِ كانَ حَقّاً عَلَیْكَ أنْ لا تُخَّیِّبَهُ وَبِاسْمِكَ الْاعْظَمِ الْاعْظَمِ الَّذی مَنْ دَعاكَ بِهِ كانَ حَقّاً عَلَیْكَ أنْ لا تَرُدَّهُ وَأنْ تُعْطِیَهُ ما سَأَلَ