حج و عمره صفحه 256

است با فرستادن و ذبح قربانی در همین فرض (قصد ما فی الذمه) داشته باشد (قربانی یا کفاره).

مسئله 11_ چنانچه ماه ذی الحجه تمام شد و سه روز را (که فرستادن هدی (قربانی) به منی واجب بود) روزه نگرفته قبل از فرستادن هدی مرد، باید از اصل مالش قضاء شود، و اگر قبل از گرفتن ده روز روزه مرد اگر سه روز را روزه گرفته قضاء بر ولی لازم نیست، چنانچه میت تمکن نداشت (و احتمال دارد با تمکن نیز روزه سه روز کافی باشد).

وگرنه بر ولیش قضاء ده روز لازم است (چنانچه میت تمکن از روزه داشت و نگرفت بنا بر احتیاط اگر اقوی نباشد) و همچنین قبل از شروع به روزه اگر مرد احتیاط است که ده روز اولی میت قضا کند، لکن اگر قربانی بروی متعین بود و مرد باید از اصل مالش داده شود.

مسئله 12_ اگر حیوانی که برای قربانی فراهم شده گم شد، یا بنده آن را در منی به نیابت صاحبش ذبح یا نحر کرد کفایت از صاحبش می کند، ولی احتیاط لازم بلکه اقوی است برای آنکه پیدا کرده حیوان را تا عصر روز سوم (12 ذی الحجه شناسایی بدهد) (حتی بعد از کشتن حیوان به نیابت صاحبش) بلکه تا آخر وقت آن را کشته و دو ثلث تصدیق و هدیه را به مصرف خود برساند (بنابر احتیاط لازم) ولی خوردن از آن لازم نیست.

مسئله 13_ کسی که قربانی اش گم شده واجب است حیوان دیگری به جای اول قربانی کند و هر گاه بعد از خریدن حیوان دوم حیوان گمشده را یافت آن را ذبح یا نحر کند و افضل آن است دومی را نیز قربانی نماید، ولی اگر حیوان خریداری شده (دومی) را کشت سپس گمشده پیدا شد ذبح آن لازم نیست گرچه افضل بلکه احوط است.

مسئله 14_ جایز نیست بنا بر احتیاط واجب (بلکه شاید اقوی باشد) گوشت حیوان قربانی شده را از حرم بیرون ببرد، ولی بیرون بردن کوهان را از حرم