حج و عمره صفحه 264

در اینجا مسائلی چند است

1_ اگر از مناسک منی روز عید فارغ شد افضل آن است که همان روز مکه رفته تا طواف حج و نماز آن و سعی را به جای آورد وگرنه روز بعد از آن، بلکه احتیاط است که از روز 11 تأخیر نیندازد گرچه اقوی آن است که می تواند تا آخر ایام تشریق عمداً تأخیر بیندازد، ولی برای متمتع کراهت دارد و در غیر متمتع کراهت محل تأمل است، بلکه برای غیر متمتع دور نیست جایز باشد که عمداً طواف و سعی را تا آخر ذی الحجه تأخیر انداخته و آخر ذی الحجه بیاورند، ولی جواز تأخیر متمتع از ایام تشریق عمداً محل اشکال است.

لکن چنانچه با عذر یا بدون عذر تأخیر انداخت تا ماه ذی الحجه تمام نشده وقت دارد و صحیح است.

مسئله 2_ در مباحث گذشته اشاره شد که مفرد و قارن می توانند عمداً طواف و سعی را بر وقوف عرفات مقدم بدارند (با کراهت یا بی کراهت) ولی برای متمتع جایز نیست مگر بداند یا گمان یا ترس داشته باشد که بعد از مراجعت از منی بواسطه ابتلا به حیض یا مرض و پیری نمی تواند آن را انجام دهد که در این موارد جایز است ولی اگر زحمت و مشقت زیاد دارد تأمل دارد که موجب جواز تقدیم گردد، و بعضی واجب دانسته اند بر کسی که یقین دارد بعد از مراجعت منی نمی تواند تا آخر ماه طواف و سعی کند، طواف و سعی را پیش از رفتن عرفات آورده و احتیاط واجب است بعد از برگشتن از منی نائب بگیرد تا نائب نیز بیاورد و در صورت جواز تقدیم، طواف و سعی آنان مجزی است ولی هر گاه بعد از اعمال منی توانستند بیاورند بهتر و احتیاط است که اعاده کنند.

و احتیاط ترک نشود تا حال بیرون آمدن از احرام در صورتی که طواف و سعی را اعاده نکردند (که از بوی خوش خودداری کنند) بلکه شاید اقوی باشد.

مسئله 3_ ظاهراً آنچه در مسئله قبل نسبت به متمتع در تقدیم طواف و سعی