حج و عمره صفحه 46

چون حضرت محرم به حج نشده بود و احرام عمره مفرده داشت در حال ورود به مکه و از احرام بیرون آمد و احتمالاً بعداً حتی در اوائل ماه ذیحجه سال شصت احرام عمره مفرده داشت و عمره را آورده به جانب عراق رهسپار گشت.

و در این باب دو روایت داریم که علامه بزرگوار فقید اسلام آیت الله حاج سید محسن حکیم اعلی الله مقامه (که در این سال ها زعیمی همانند آن مرحوم شیعه نخواهد داشت) در مستمسک و صاحب جواهر در جواهر ذکر کرده و ما این دو روایت را از تهذیب شیخ الطائفه، طوسی (قدس سرّه) ایراد می کنیم.

1_ با اسناد خود از کلینی مسنداً از ابراهیم بن عمر یمانی از امام صادق(علیه السلام) آورده: از حضرت پرسیدند از مردی که در ماه حج بیرون رفت برای عمره و برگشت به بلاد خود، حضرت فرمود باکی نیست، سپس فرمود و اگر حج کرد در آن سال یکبار و حج افراد آورد پس برای او خون (یعنی قربانی) نیست و حسین بن علی(علیهما السلام) بیرون شد روز ترویه به سوی عراق و حال آنکه داخل شد با عمره(1) و روشن تر از این روایت، روایت دومی است.

2_ کلینی به اسناد از معاویه بن عمار حدیث کرده(2) که به امام ششم گفتم از کجا متمتع با معتمر فرق دارد؟ فرمود متمتع مرتبط به حج است و معتمر هر آنگاه از عمره فارغ شد هر کجا که خواست می رود و به تحقیق که حسین بن علی(علیهما السلام) عمره آورد در ذیحجه سپس روز ترویه رفت به سوی عراق و مردم به جانب منی می رفتند، و باکی ندارد عمره در ذیحجه برای کسی که قصد حج ندارد.

و درباره حج حضرت حسین بن علی و برادرش(علیهما السلام) وارد شده(3) که محامل یا دابه حضرت (مرکب سواری) دنبال حضرت کشیده می شد و آن حضرت راه می رفتند.

1- [1] . تهذیب ج 5 ح 1516، 1519 _ 162 _ 165.
2- [2] . همان.
3- [3] . بحار ج 99 ص 105 طبع جدید.