ادوار فقه (شهابی) صفحه 320

ابو اسحاق شیرازی سه طبقه از کسانی را که در این دوره بعنوان «فقیه» در مدینه شهرت یافته و شناخته شده اند یاد کرده است.

طبقۀ نخستین از ایشان که بدین عنوان شهرت داشته هفت تن بوده که عنوان «فقهاء سبعه» بر آنان اطلاق شده و این عنوان برای ایشان اصطلاح گردیده است «1» نامهای آنان بترتیب سال وفات (بنا بقول به اقلّ) بدین قرار است:

1- عروه پسر زبیر پسر عوّام متوفّی به سال هفتاد و چهار (74) قمری

(یا 99 یا..)

2- سعید پسر مسیّب متوفّی به سال نود و یک (91) قمری (یا 92 یا..)

3- ابو بکر پسر عبد الرّحمن متوفّی به سال نود و چهار (94) قمری 4- سلیمان پسر یسار متوفّی به سال نود و چهار (94) قمری (یا 100 یا 107) 5- عبید اللّٰه پسر عتبه متوفّی به سال نود و هشت (98) قمری (یا 99 یا..)

6- خارجه پسر زید متوفّی به سال نود و نه (99) قمری 7- قاسم پسر محمّد بن ابی بکر متوفّی به سال یک صد و یک (101) قمری در این اوراق به ترجمۀ این هفت تن که از طبقۀ نخست فقیهان مدینه، بلکه فقیهان بطور مطلق، بشمار آمده اند به ترتیبی که در بالا از ایشان نام برده شد، بر وجه اختصار، المام و اشعار می شود: