ادوار فقه (شهابی) صفحه 777

3- ابو سلیمان، داود بن نصر طائی، که نخست از اصحاب و مروّجان ابو حنیفه بوده و از آن پس زهد و انزوا بر وی چیره گشته و به سال یک صد و شصت (160) و به قولی یک صد و شصت و پنج (165) در کوفه وفات یافته است.

4- ابو عبد

اللّٰه، محمّد بن حسن شیبانی.

5- حسن بن زیاد لؤلؤی «1» که به سال یک صد و هشتاد و چهار (184) وفات یافته و یحیی بن آدم در باره اش گفته که: «کسی را فقیهتر از لؤلؤی ندیده است» لؤلؤی شغل قضاء را می داشته و از آن استعفاء داده است.

6- یوسف بن خالد سمتی «2».

7- ابو اسماعیل، حمّاد بن ابو حنیفه 8- حفص بن غیاث (عبد اللّٰه بن مبارک از شاگردان و اصحاب این حفص بوده لیکن از مذهب او برگشته و او را ترک گفته است).

از این طبقه چهار شخص زیر که مشهورترند و آثار ایشان بیشتر است مناسب می نماید که بیشتر در بارۀ ایشان سخن به میان آید:

1- ابو یوسف. 2- زفر 3- شیبانی 4- حفص بن غیاث

______________________________
(1) ابن ندیم کنیۀ حسن را ابو علی آورده که گفته است: «حسن از کسانی است که بی واسطه از خود ابو حنیفه شنیده و فقه آموخته و مردی فاضل و به مذاهب و آراء فقهی ابو حنیفه عارف بوده و به سال دویست و چهار (204) وفات یافته و به گفتۀ طحاوی، کتاب «المجرد لأبی حنیفه» بروایت او است، و کتاب «ادب القاضی» و «کتاب الخصال» و «کتاب معانی الایمان» و «کتاب النفقات» و «کتاب الخراج» و «کتاب الفرائض» و «کتاب الوصایا» هم تألیف داشته است.
(2) «بفتح سین و سکون میم و در آخرش تاء دو نقطه، این نسبت به سمت (هیئت) است و جماعتی باین نسبت شهرت یافته اند که از ایشانست ابن خالد یوسف بن خالد بن عمر سمتی.. متوفی به سال یک صد و هشتاد و هفت (187) که او را بخاطر ریش و هیئت وی

سمتی گفته اند» (اللباب)