ادوار فقه (شهابی) صفحه 830

و در سال دویست و چهل و سه (243) در مصر در گذشته است.

و ابو موسی بن یونس صدفی که در همان سال فوت مزنی (264) وفات یافته است.

و ابو عبد اللّٰه محمد بن عبد اللّٰه بن حکم بن اعین بصری که از ابن وهب و اشهب از اصحاب مالک فقه گرفته و با شافعی مصاحبت داشته و از او فقه آموخته و در واقعۀ «محنت» از مصر ببغداد نزد قاضی ابن ابی داود برده شده و خواستۀ او را در باب «خلق قرآن» اجابت نکرده پس بمصر عودت یافته و ریاست فقهی را در مصر داشته تا به سال دویست و شصت و اندی در گذشته است.

و از جمله اصحاب و شاگردان شافعی، در مکه، ابو بکر عبد اللّٰه بن زبیر بن عیسی حمیدی مکّی است که فقه را از مسلم بن خالد زنجی «1» و درآوردی «2» و ابن عیینه شیوخ و استادان شافعی، گرفته و با شافعی بمصر رفته و تا زمان مرگ شافعی ملازمت او را داشته و بعد از مرگ شافعی به مکه برگشته و به سال دویست و نوزده (219) در

مکّه وفات یافته است.

و ابو ولید موسی بن ابو جارود مکّی که حدیث و هم کتاب الامالی و کتب دیگر از او روایت شده و در مکّه بمذهب شافعی فتوی می داده است.

و از جمله شاگردان و اصحاب شافعی در بغداد است:

ابو عبد اللّٰه احمد بن محمد بن حنبل که حسن بن محمد صباح زعفرانی در بارۀ

______________________________
(1) در بحث از فقیهان تابعی مکه ترجمۀ این شخص و توضیح این نسبت آورده شده.
(2) ابن اثیر این کلمه را بفتح دال و راء مهمله و سکون و فتح واو و سکون راء دوم و بعد از آن دالی مهمله ضبط کرده و گفته است: «این نسبت برای عبد العزیز بن محمد در آوردی است که از اهل مدینه بوده و از یحیی بن سعید انصاری و عمرو بن ابو عمرو روایت می کند و احمد حنبل و یحیی بن معین از وی روایت می کنند و به سال یک صد و هشتاد و شش (186) در گذشته است. پدر او از مردم دارابجرد و مولی جهینه بوده و چون گفتن «دارابجردی» بر زبان ایشان سنگین و گران بوده تخفیف را به «درآوردی» تبدیل کرده اند.