بحث‌هایی از فقه تطبیقی صفحه 31

صفحه 31

فقهای اهل سنت بصورت کلی، امکان آگاهی مأموم از نماز امام را- چه از راه رؤیت وی و چه از راه شنیدن صدایش- شرط صحت اقتداء می‌دانند مگر آنکه اتحاد مکانی بین امام و مأموم وجود نداشته باشد، ولی اتحاد مکانی را هر کدام به نحوی تفسیر کرده‌اند که موجب اختلاف فتاوای آنان در این زمینه شده است که ذیلًا فتاوای پیشوایان اهل تسنن توضیح داده می‌شود:


1- شافعی‌

اگر امام و مأموم در مسجد نماز بگزارند، محل نماز، یک مکان محسوب می‌شود و حتی اگر فاصله بین آنان بیش از سیصد ذراع هم باشد، اشکال ندارد (زیرا اتحاد مکانی بین مأموم و امام حفظ شده است) به شرط اینکه حایلی که مانع از امکان دسترسی مأموم به امام، بدون پشت کردن به قبله باشد- مانند در بسته شده- وجود نداشته باشد. بنابر این اگر امام در آخر مسجد، و مأموم در اول مسجد قرار بگیرد نماز وی صحیح است.

اما اگر در خارج مسجد نماز بگزارند، در صورتی که فاصله بین آن دو، بیش از سیصد ذراع تقریبی نباشد، نماز صحیح است اگر چه رود قابل کشتیرانی، یا راه پر رفت و آمد، بین آنها فاصله باشد (مشروط بر اینکه حایلی از نوع آنچه گفته شد در بین نباشد).

ولی اگر یکی در مسجد، و دیگری در خارج باشد- مانند نمازهای مسجد الحرام و مسجد النبی و اطراف آنها- اگر فاصله انتهای مسجد، با

کتابخانه بالقرآن کتابخانه بالقرآن
نرم افزار موبایل کتابخانه

دسترسی آسان به کلیه کتاب ها با قابلیت هایی نظیر کتابخانه شخصی و برنامه ریزی مطالعه کتاب

دانلود نرم افزار کتابخانه