شرح معالم الاصول صفحه 387

لنا انّ من شرائط القبول معرفه عداله الرّاوی کما تقدّم بیانه و هی منتفیه فی موضع اذا لم یوجد ما یصلح للدّلاله علیها سوی روایه العدل عنه و هو غیر مفید لانّا نعلم بالعیان انّ العدل یروی عن مثله و غیره و مع فرض اقتصاره علی الرّوایه عن العدل فهو انّما یروی عمّن یعتقد عدالته و ذلک غیر کاف لجواز ان یکون له جارح لا یعلمه کما ذکرناه آنفا و بدون تعیینه لا یندفع هذا الاحتمال فلا یتوجّه القبول و من هذا یظهر ضعف ما ذهب الیه العلّامه فی یه من قبول نحو مراسیل ابن ابی عمیر ممّا عرف انّ الرّاوی فیه لا یرسل الّا مع عداله الواسطه [لانّ العلم بعداله الواسطه] ان کان مستندا الی اخبار الرّاوی بانّه لا یرسل الّا عن الثّقه فهو عمل بشهادته علی مجهول العین و قد علم حاله و ان کان مستنده الاستقراء

را و شیخ رحمه اللّه قائل بتفصیلی غیر

تفصیل مذکور شده و فرموده که اکر ان راوی کسی است که معلومست که او روایت نمی کند از غیر ثقه مقبول است ان روایت مطلقا خواه معارضی صحیح داشته باشد یا نه و اکر این حالت از وی معلوم نیست مقبولست بشرط آنکه معارض صحیحی نداشته باشد و احتجاج نموده شیخ رحمه اللّه از برای این مطلب به اینکه طایفه محقه [عمل می نمودند بروایات مرسله درصورتی که سالم می نمودند از معارض چنانچه] عمل می نمودند بروایات مسنده پس هرکه تجویز نموده عمل به مسانید را تجویز نموده عمل به مراسیل را نیز این عبارت محقق است در نقل مذهب شیخ و احتجاج او رحمه اللّه و این عبارت دلالت دارد بر اینکه محقق رحمه اللّه خود توقف دارد درین حکم چرا که اکتفا نموده بر نقله این مذهب از شیخ با دلیل او بدون اینکه کلام او مشعر بوده باشد بقبول یا رد او لنا ان من شرائط القبول معرفه عداله الراوی کما تقدم بیانه تا حجه القائلین و القبول دلیل ما بر عدم جواز قبول چنین روایتی اینست که قبول روایت مشروطست به معرفت عدالت راوی چنانچه پیش از این دانسته شد و معرفت عدالت در محل نزاع منتفی است زیراکه چیزی یافت نشده که دلالت داشته باشد بر عدالت راوی واسطه بغیر از اینکه عادلی ازو روایت نموده و این فایده ندارد زیراکه ما می بینیم عیانا که عادل روایت می کند حدیث را از عادل و غیر عادل و برفرضی که اکتفا نماید عادل به روایت از عادل و از غیر عادل هرکز روایت نکند پس می کوییم که او روایت نمی کند مکر از کسی که اعتقاد

به عدالت او دارد و اعتقاد او به عدالت واسطه کافی نیست در تعدیل ان واسطه چرا که ممکن است که این واسطه را جارحی بوده باشد که این راوی برو مطلع نشده باشد چنانچه مذکور شد پیشتر و بدون اینکه تعیین کند ان واسطه را این احتمال مندفع نمی شود پس قبول روایت او صورتی ندارد و ازین دلیل ظاهر می شود ضعف مذهب علامه رحمه اللّه در نهایه یعنی قبول مثل مراسیل ابن ابی عمیر از روایاتی که