منابع فقه شیعه جلد 1-22 صفحه 107

210- 31424- (7) حسن بن عبدالله از امام صادق علیه السلام روایت می‌کند که فرمود:

«از تنبل و کسل، کمک نخواه و با عاجز و ناتوان مشورت نکن.»

211- 31425- (8) امیر مؤمنان علیه السلام فرمود:

«از کوتاهی و سستی، تنبلی زاده می‌شود.»

212- 31426- (9) علی بن محمد با واسطه از امیر مؤمنان علیه السلام روایت می‌کند که فرمود:

«هنگامی که اشیا دو به دو با هم ازدواج کردند، تنبلی و ناتوانی با هم ازدواج کردند و از آن‌ها فقر به دنیا آمد.»

213- 31427- (10) امام کاظم علیه السلام به سماعة بن مهران فرمود:

«از تنبلی و دلتنگی و افسردگی بپرهیز؛ چرا که اگر تنبلی کنی، کار نمی‌کنی و اگر دلتنگ و افسرده شوی، حق را بجای نمی‌آوری.»

214- 31428- (11) ابوصالح می‌گوید: «امام صادق علیه السلام به من فرمود:

با مردم با انصاف رفتار کن [حق مردم را به طور کامل پرداخت کن]؛ در اموالت با دیگران مثل خودت رفتار کن. آنچه برای خود می‌پسندی، برای دیگران بپسند؛ خدا را بسیار یاد کن و از تنبلی و دلتنگی بپرهیز. همانا پدرم این‌گونه به من سفارش می‌کرد و پدرش نیز به وی به این مطلب و به نماز شب سفارش می‌کرد.

هر گاه تو تنبلی کنی، حق خداوند را بجا نمی‌آوری و اگر دلتنگ و افسرده گردی، حق کسی را نمی‌پردازی.

و بر تو باد به راستی و دوری از گناه و پرداخت امانت و خلف وعده نکردن.»

215- 31429- (12) عمر بن یزید از امام صادق علیه السلام روایت می‌کند که فرمود:

«بپرهیز از تنبلی و دلتنگی؛ زیرا آن دو، کلید هر بدی و زشتی است. به تحقیق، هر کس تنبلی را پیشۀ خود سازد، حقّی را پرداخت نمی‌کند و هر کس دلتنگی نماید، بر هیچ حقّی شکیبایی نمی‌کند».

216- 31430- (13) ابان بن تغلب از امام صادق علیه السلام روایت می‌کند که فرمود:

«از آرزوها دوری کنید؛ چرا که لذت و شادمانی امکانات موجودتان را می‌برد و سبب کوچک شمردن نعمت‌های خدا بر شما می‌گردد و نسبت به تخیلات و پندارهای‌تان گرفتار حسرت و اندوه می‌گردید.»