کتابخانه بالقرآن

مجمع المسائل - جلد اول صفحه 388

صفحه 388

فرضا اهل سنّت بگویند آیه، اختصاص به غنائم جنگی دارد، لیکن روایات از طریق اهل بیت متواتر است بر این که ارباح مکاسب و تجارات و کنوز و معادن و غوص نیز خمس دارد و آیه، بطور مسلّم، دلالت بر نفی خمس، در اشیاء مذکوره ندارد و امّا مطلب دوّم: در تقسیم غنائم جنگی، بین اهل سنّت اختلاف است و اقوال آنها در این موضوع، یا بدون مستند صحیح، و یا مخالف با قرآن مجید است و قول شیعه، موافق با قرآن است زیرا سهم خدا و رسول و ذی القربی را که امام علیه السّلام است می‌دهند و نسبت به سهم یتامی و مساکین و إبن السّبیل نیز علاوه بر این که بر حسب روایات اهل بیت علیهم السّلام در تفسیر آیه، مراد از ایتام و مساکین و ابناء السّبیل، بنی هاشم هستند، موافق با احتیاط است زیرا یتامی و مساکین و إبن السّبیل، شامل بنی هاشم نیز هست و شیعه نسبت به سهم این سه طایفه اخیره به این قسم، عمل می‌کنند و به این سه طایفه از سادات، بمقدار حاجت می‌دهند و ما بقی، امرش با امام و ولی‌ّ وقت است و امّا مطلب سوّم: این ایراد شما مبنی بر این که این سه طایفه، را از سادات بدانیم یا ندانیم نیست زیرا در آیه خمس، صریحا ذوق القربی فرموده و در آیه دیگر هم فرموده قُل لا أَسئَلُکُم عَلَیه‌ِ أَجراً إِلَّا المَوَدَّةَ فِی القُربی بهر حال منافات ندارد که پیغمبر، اجری از مردم غیر از مودّت ذوی القربی نخواسته باشد و خداوند، برای ذوی القربای او این حکم را فرموده باشد نه از باب اجر رسالت بلکه به جهت حفظ شرافت انتساب به مقام نبوّت و عوض این که بر آنها زکوات را تحریم کرده است در اینجا دستور مقرّر است که در حقیقت، ایتام و مساکین و إبن سبیل سادات، و در تقسیم، مقدّم باشند و با دقّت در مفاد این دو آیه، معلوم می‌شود که با هم منافاتی ندارند و حکم، اجر رسالت نیست و امّا مطلب چهارم: شناختن سادات، یا به این است که شجره نامه‌های معتبره‌ای در دست داشته باشند یا این که در بین اهل محل‌ّ و شهر خود به سیادت، معروف باشند.

س‌

‌- چرا عدّه‌ای از مردم را سیّد می‌گویند و سیّد به چه معنی است و به کسی که از طرف مادر به حضرت پیغمبر صلّی اللّه علیه و آله و سلّم می‌رسد هم سیّد می‌گویند یا باید از طرف پدر به آن حضرت برسد و هم چنین اولاد حضرت عبّاس و