مجمع المسائل - جلد سوم‌ صفحه 136

و امثال اینها می‌شود یا نه؟

ج

- در فرض سؤال مجرّد ادعای هم‌سر میّت، بدون اقرار ورثه و بدون بیّنه فایده ندارد بخصوص اگر اولاد میّت صغیر باشند. بلی اگر کبار ورثه مدعای هم‌سر را قبول داشته باشند هر چه در عرف محل‌ّ از ته خانه محسوب است از سهم کبار که مدعای او را قبول کرده‌اند باید به او واگذار شود.

س‌

‌- آیا فحّاشی به انسانهای معمولی حق اللّه محسوب و قابل گذشت می‌باشد همان طوری که حدّ قذف با گذشت مقذوف اجراء نمی‌شود و فحّاشی به صلحاء یا علماء آیا قابل گذشت است یا خیر؟

ج

- حدّ قذف حق الناس است و فحّاشی به افراد مسلمان از گناهان کبیره است و تعزیر در آن با نظر حاکم شرع جامع الشرائط است و در هر یک از موارد اگر قبل از ثبوت نزد حاکم شرع توبه کند تعزیر ساقط می‌شود.

س‌

‌- اگر اصل قتل، برای دادگاه، روشن شود امّا عمد و شبه عمد بودن آن روشن نباشد چه باید کرد؟

ج

- اگر در فرض مذکور، اولیاء دم، حاضر به گرفتن دیه شدند، با رضایت فبها، و الّا ثبوت دعوای آنها موکول به اثبات است.

س‌

‌- شخصی در عمارتش اصطبل زیر زمینی کنده و مقداری بملک هم‌سایه‌اش مخفیانه تجاوز نموده و غصب کرده و در ملک غصبی پول دفن کرده، صاحب ملک غصب شده فوت نموده و ورثه متوفّی دفینه را یافته‌اند، غاصب با خبر شده و مدّعی است دفینه از آن غاصب و ناچار به اعتراف به غصب نمودن زمین متوفّی است، و بر غصب شدن ملک علاوه بر اعتراف غاصب شواهد و دلائل قاطعی اظهر من الشمس موجود است بفرمایید دفینه متعلق به کی است؟

ج

- در فرض سؤال اگر دعوای مالکیّت منحصر به آن دو نفر است کسی که دفینه در ملک شرعی او بوده و فعلا در دست او است ذی الید می‌باشد و خصم او مدّعی است و باید ادعای خود را با مرافعه نزد حاکم شرعی اثبات کند و اگر نتوانست ادعای مالکیّت خود را اثبات کند حق قسم بذی الید دارد.