درسنامه با قرآن در مکه و مدینه صفحه 115

شأن نزول

هنگامی که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و مسلمانان در سال حدیبیه برای عمره با حال احرام حرکت کردند، در وسط راه با حیوانات وحشی فراوانی رو به رو شدند به گونه‌ای که می‌توانستند آن‌ها را با دست و نیزه‌ها صید کنند. این شکارها به قدری زیاد بودند که بعضی نوشته‌اند دوش به دوش مرکب‌ها و از نزدیک خیمه‌ها رفت و آمد می‌کردند.

نخستین آیات فوق در این هنگام نازل شد و مسلمانان را از صید آن‌ها برحذر داشت و به آن‌ها اخطار کرد که این یک نوع امتحان برای آن‌ها محسوب می‌شود.(1) تفسیر

این آیه با آیات بعدی مسلمانان را از تحریم شکار در حال احرام با خبر می‌سازد، نخست اشاره به جریانی که مسلمانان در سال حدیبیه با آن روبرو بودند کرده و می‌فرماید:

ای افرادی که ایمان آورده‌اید، خداوند قطعاً شما را به وسیله بعضی از شکارها که در دسترس شما قرار می‌گیرد آزمایش می‌کند. از تعبیر آیه چنین استفاده می‌شود که می‌خواسته بعنوان یک پیش بینی مردم را از جریانی که در پیش داشتند آگاه سازد و نیز معلوم می‌شود که وجود اینهمه شکار در دسترس مردم آنجا یک امر بی سابقه بوده است.

با وجود نیاز شدید به غذا مکلف هستید محرومیت از چنین غذایی را تحمل کنید، چون خداوند می‌خواهد معلوم کند چه کسانی به غیب ایمان دارند و از خدا و عذاب نادیده او می‌ترسند. اگر فردی بعد از این امتحان از حدی که خدا برایش مقرر کرده تجاوز کند، برای او عذاب دردناکی خواهد بود.(2)