درسنامه درآمدی بر فقه مقارن صفحه 240

مفطرات روزه‌

1. مفسدات موجب قضا و کفاره در ماه رمضان‌

امامیه؛ طبق مذهب امامیه هر گاه روزه‌دار یکی از مفطرات را از روی علم و عمد انجام دهد، موجب قضا و کفاره می‌شود. این امور عبارت‌اند از:

1. خوردن و آشامیدن.

2. جماع مطلقاً (فاعل یا مفعول).

3. کذب بر خدا و پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و امامان علیهم السلام.

4. فرو بردن تمام سر در آب به نظر بعضی از فقها.

5. رسانیدن غبار غلیظ به حلق به احتیاط واجب.

6. باقی ماندن بر جنابت و حیض و نفاس تا صبح.

7. استمنا.

8. اماله کردن به مایعات.

9. قی کردن.

همچنین اگر نیت قطع روزه کند روزه واجب معین باطل می‌شود.

حنبلیه؛ 1. وطی در نهار رمضان در قُبُل یا دُبُر مطلقاً موجب قضا و کفاره است. مفعول به حیّ یا میت، عاقل یا بهیمه باشد و فاعل متعمد، ناسی عالم، جاهل، مختار، مکره، مخطی ولو نیت روزه نداشته باشد، در تمامی حالات موجب کفاره است. نزع، هم جماع محسوب می‌شود و موجب کفاره است. بر موطوء هم اگر مطاوعه داشته و ناسی نبوده و عالم بوده، کفاره واجب است 2. مساحقه.

حنفیه؛ 1. تناول غذا و مانند آن، بدون عذر شرعی 2. قضای شهوت فرج به طور کامل.

شرایط وجوب کفاره در این دو مورد:

1. مکلف از شب، نیت ادای رمضان داشته باشد 2. مبیح افطار مانند سفر و مرض