جامع شتات جلد 1 صفحه 107

1- همان مرجع: ح 1.

واگر به سبب تقصیر در اخذ مسائل شده، پس او نمازش باطل است وقابل امامت هم نیست، هر گاه مأمومین، او را به این حال شناخته باشند. وبههر حال، هر گاه این شخص نماز را تمام کرد و در نماز مأمومین، نقصی در نظر خودشان نسبت به خودشان حاصل نباشد نماز مأمومین صحیح است و بر امام هم لازم نیست که اعلام ایشان به آن حال بکند.

189- سوال:

189- سوال: فرموده اند که هر گاه کسی پیش از صبح برخیزد و به قدر وتر، وقت باشد و آن را بجا آورد، ثواب نماز شب را دارد. آیا قضاء نماز شب از او ساقط است یا نه؟

جواب:

جواب: ظاهر، عدم سقوط قضاست به جهت عمومات، بلکه دور نیست که قضای نماز شب را بکند وقضای نماز وتر را هم ثانیا بکند. چنانکه روایت معتبری اشعار به آن دارد و ظاهر این است که مراد از وتر، در این اخبار، شفع و وتر باشد و محتمل است که مراد وتر، تنها هم باشد.

190 -سوال:

190 -سوال: هر گاه شخصی در حال قیام، یقین کند که هر گاه قبل از قیامی که در آن مشغول است، جزئی از اجیزای نماز را ترک کرده است، اما نداند که تشهد است ترک شده یا سجده واحده، چه کند؟

جواب:

جواب: ظاهر این است که باید بنشیند و یک سجده وتشهد را به عمل آورد وچون یقینا جزو واجبی فوت شده وبرائت ذمه از آن حاصل نمی شود، الا به اتیان هر دو، خصوصا به ملاحظه این که یکی از محتملات حدیث " لا سهو فی سهو " این است که شکی در سهو نمی باشد، پس لازم نیست که حکم شک در آن جاری شود. و یکی از احکام شک، آن است که از محل خود که گذشت اعتبار ندارد، پس هرگاه از این حکم شک دست برداشتیم میماند یقین به نسیان احد امرین به ابقاء محل آن، پس باید نشست از برای تدارک احد امرین جزما و بعد از آنکه نشست، الحال بر او صادق است که هم شاک است در سجده وهم در تشهد، والحال قابل این است که موضع هر دو باشد، پس هر دو را بجا می آورد. ولکن چون تدارک در محل هم در صورت مذکوره از احکام شک است واین مقتضی است در سهو بالفرض، پس تکیه به نفس سهو است ومقتضای او که تحصیل برائت ذمه است