جامع شتات جلد 1 صفحه 124

وجه صحیح ادا شده و توهم اینکه لازم میآید وقف به حرکت ضعیف است و اگر این را ملاحظه کنیم، گاه است که آیه را باید از سر گرفت. پس در " صراط الذین " مثلا هرگاه حرف " ذال " از مخرج ادا نشود، خود تدارک کند جایز است که بگوید: " الذین انعمت علیهم ". و همچنین در " الصراط المستقیم " هرگاه " سین " مستقیم از مخرج ادا نشود، همان کلمه " المستقیم " را تکرار کند، و اگر اکتفا نکنیم در اینجا باید آیه را از سر گرفت، به جهت آنکه توهم، یعنی وقف به حرکت در کلمه " الصراط " و " اهدنا " هر دو لازم میآید.

228- سوال:

228- سوال: هرگاه مصلی در بین کلمه، به اعتبار آب دهن یا بلغم، قطع صدا و نفس نمود، کلمه مزبوره را تکرار نماید، یا چون نفس باقی است کافی است؟

جواب:

جواب: همین که تکلم به کلمه، بر وجه صحیح می شود، هر چند جهر، به سبب بلغم یا چیز دیگر به عمل نیاید، ظاهر این است که در مثل یک کلمه یا دو کلمه، مضر به نماز نباشد و تکرار واجب نباشد و اگر بعد از ازاله آن به تنحنح یا وجهی دیگر تکرار کند به قصد احتیاط بهتر خواهد بود.

229- سوال:

229- سوال: کلمه " تعالی " را در " بحول الله تعالی " باید گفت یا نه؟

جواب:

جواب: نمیگویم و حکم به بطلان نمی کنم اگر بگویند. و احوط، ترک آن است.

230- سوال:

230- سوال: طفل غیر مکلف، نیت نماز و روزه را به چه نحو بکند؟

جواب:

جواب: آنچه را حقیر در این مسئله تحقیق کرده ام بعد از اشکالات بسیار، از هر جهت از جهات، این است که عبادات صبی ممیز، شرعیه است و امر از برای او سنت است وقصد استحباب می کند (هر چند در عبادات واجبه باشد) تقربا الی الله، ولیکن چون عمده مقصود در تکلیف طفل، تمرین یعنی عادت دادن او است تا بعد از بلوغ، امر بر او آسان باشد، لهذا باید صورت نیت مکلفین را هم تصور نماید، یعنی این نماز و روزه که مکلفها آن را میکنند به این نحو که قصد میکنند که این نماز یا روزه را می کنم واجب تقربا الی الله، من همان را می کنم بر من سنت است قربه الی الله، پس وجوب آن برای اطفال، محض تصور است ونیت از باب تصدیق است که اجیر حج مندوب، تصور حجی که سنت است بر منوب عنه می کند به قصد وجوب بر خود، تقربا إلی الله.