جامع شتات جلد 1 صفحه 138

تقریبی " ولهذا اجمعنا علی انه لو اوقع افعالا بنیه رکعه معینه من الصلوه فتبین انه فی غیرها صحت صلوته مع ان الترتیب بین الافعال واجب "، ودر آنجا سخنهای دیگر هم گفته است که مناسب این مقام است. وایضا بنابر تحقیق که نیت همان " داعی بر فعل " است، او را بر این رکعت وا داشته وآنکه افئال رکعت دیگر را در آن بجا آورده مقتضای اخطار ببال است، مثل این که تکبیر گفت به قصد نماز ظهر وسهولا در هر دو رکعت تسبیحات اربع خواند به گمان اخیرتین وبعد از سلام در رکعت دوم، به خاطرش آمد، بر میخیزد ودو رکعت دیگر را به تسبیح یا حمد تنها می خواند. وایضا اطلاقات و " ترک استفصال " هم دلالت دارد.

260- سوال:

260- سوال: از آخر وقت مقدار چهار رکعت کامل الاجزاء باقی است، هرگاه مصلی اقتصار به حمد تنها نماید پنج رکعت را در مییابد و هرگاه با سوره بخواند چهار رکعت را، آیا چنین وقت مختص است یا مشترک، ومصلی چه کند؟

جواب:

جواب: وقت مختص است وباید سوره را بخواند، چون اظهر واشهر وجوب است.

261- سوال:

261- سوال: اگر کسی شک در خروج وقت نماز داشته باشد، بعد از آنکه علم به دخول داشت، آیا وقت را مستصحب می تواند داشت یا نه. در صورتی که تشکیک به جهت مانعی باشد مانند ابر، یا بدون مانع، با امکان علم به پرسش از غیر، یا ملاحظه کردن خودش، یا بدون امکان؟

جواب:

جواب: در صورت حصول مانع، مثل ابر وغبار یا محبوس بودن وعدم امکان استعلام وامثال آنها، اشکالی نیست در جواز اکتفاء به استصحاب، واین معنی که به قصد ادا بکند، واما در صورت عدم مانع وامکان استعلام حال، پس دور نیست که در آن نیز اکتفا به استصحاب کند وبه قصد ادا بکند ودور نیست که هرگاه چنین باشد نیت را مرددا کند، یعنی این نماز را می کنم اگر وقت باقی است والا قضای همین نماز باشد و بهتر این است که در صورت اول، یعنی آنکه مانع موجود باشد، همچنین کند. واز این باب است آن صحرتی که خوف دارد که به سبب استعلام، وقت در رود، مثل کسی که از خواب بیدار شود ومظنه طلوع آفتاب کند وخوف دارد که هرگاه به