جامع شتات جلد 1 صفحه 150

عمرو فاسق بوده وزید عادل وعکس را معتقد شد واقتدا به عمرو کرد. دوم اینکه زید را عادل میدانست واز او فسقی ظاهر شد بر این شخص وبعد فراموش کرد وبه اعتقاد عدالت سابقه به او اقتدا کرد. سوم اینکه میدانست که فتوی دادن از برای غیر مجتهد جایز نیست وفسق است وفراموش کرد که فتوی دادن فسق است وبا زیدی که در ظاهر عیبی ندارد (به غیر فتوی دادن) اقتدا کرد، یا اینکه میداند که فتوی میدهد و فراموش کرد که فتوی دادن فسق است وظاهر این است که در همه صورتها با اعتقاد عدالت نماز صحیح است واعاده لازم نیست، چون امر مقتضی اجزاست وفحوی از آنچه دلالت می کند بر ظهور امام فاسق بلکه کافر یا بیطهارت. که در همه صورتها نماز صحیح است.

289- سوال:

289- سوال: هر گاه جماعتی مقلد مجتهدی (که قایل به ترک جمعه اجتهادا یا احتیاطا باشد) باشند وبعد برخورند به مجتهدی که جمعه را افضل فردین واجب تخییری، داند واین مجتهد را به گمان خود، اعلم دانند ویا اینکه قوت ظن در جانب قول این مجتهد به تقریب موافقت بسیاری از مجتهدین عصر، حاصل شود جمعه میتوانند گزارد یا نه؟ وبر تقدیر تساوی مجتهدین، کسی که تقلید نموده به مجتهد اول (قایل به حرمت یا قایل به ترک احتیاطا) همچه شخصی احتیاطا جمع بین الصلوتین، به تجویز مجتهد دیگر می تواند نمود یا نه؟

جواب:

جواب: اولا باید دانست که تخییر مکلف مابین تقلید احد مجتهدین متساویین، از باب تخییر ما بین خصال کفاره نیست که یک مکلف هر وقت خواهد یکی از خصال را اختیار کند ومی تواند که در عوض قضای یک روزه اختیار اطعام کند ودر دیگری صیام شهرین وهکذا. بلکه از باب تخییر مجتهد است ما بین امارتین متعارضتین متساویتین که بنا را به هر کدام گذاشت لازم است عمل به آن، وعدول نمی تواند کرد، مگر با ظهور رجحان مرجوح، در نظر او بعد از آنکه اختیار آن اماره دیگر کرده بود. مقلد هم هر گاه بنا را به عمل به قول مجتهد معینی گذاشت ودر مسئله خاصه عمل به قول او کرد نمی تواند