جامع شتات جلد 1 صفحه 296

1- در ذیل مسأله 333 توضیحی داده شد.

2- هر گاه کسی بی حال یا دچار بی هوشی واغماء میگردید فورا مقداری کاهگل جلو بینی او میگرفتند تا به حال بیاید.

خصوصا در وقتی که مظنه بر قادر شدن بر قضا از برای او نبود و به هر حال هرگاه از کفاره دادن عاجز باشد بر او چیزی نیست والله العالم.

410- سوال:

410- سوال: در ماه مبارک هرگاه شخصی قصد مکانی داشته باشد که چهار فرسخ باشد و اراده رجوع قبل از ده روز دارد، روزه او را صحیح میدانند یا نه؟ یا احتیاط را بگیرد وعوض را هم بگیرد؟

جواب:

جواب: اظهر، بطلان روزه است واحوط آن است که بگیرد روزه را وقضا را هم بگیرد وقضا را البته بگیرد. والله العالم.

411- سوال:

411- سوال: کسی که در ماه مبارک، احکامی که از او میپرسند از مسئله و غیره، از راه بیمبالاتی جواب میگوید ویحتمل که دروغ هم میگوید و به حرام افطار مینماید وفحش میگوید، روزه اش صحیح است یا نه؟ و بر فرض بطلان، قضا وکفاره لازم است یا قضای تنها؟

جواب:

جواب: مشهور میان علما، بلکه اظهر آن است که دروغ گفتن به خدا و رسول و ائمه) ع) مجملا مبطل روزه است وموجب قضاست واحوط آن است که کفاره نیز بدهد و سید مرتضی دعوی اجماع بر وجوب کفاره کرده و کسی که قابلیت فتوا ندارد در هیچ وقت فتوا ندهد. و اما ظاهر این است که تا علم به ناحق بودن فتوا ندارد روزه باطل نشود. والله العالم.

412- سوال:

412- سوال: شخصی را بی تقصیر محبوس نمایند که به اردوی شاه ببرند، روزه ونمازش را قصر کند؟ یا تمام و روزه را بگیرد؟ و هرگاه ملازم باشد وگریخته باشد که او را گرفته میبرند، چه کند در باب نماز وروزه؟

جواب:

جواب: محبوس هرگاه علم دارد که نمی تواند خلاص شود یا مظنه به این معنی دارد، پس باید قصر کند در نماز و روزه، هرگاه داند که او را به حد مسافت شرعی معتبر در سفر میبرند و هرگاه مظنه خلاص شدن وگریختن قبل از طی مسافت معتبره، دارد یا احتمال مساوی میدهد قصر نکند ودر این باب ملازم دیوان وغیر ملازم فرقی ندارد، مگر آنکه آن شخص به اختیار خود ملازمت را کرده بوده است و هنوز توبه نکرده