جامع شتات جلد 1 صفحه 48

مظنه قطع خون کفایت می کند، و همچنین هر گاه در روشنایی عدم قطع خون جراحت معلوم باشد، بعد تاریکی شب فرا رسد یا به جای تاریکی رود، آیا غلبه ظن کفایت در قطع خون مینماید تا تطهیر موضع کند یا نه و بر فرض کفایت غلبه ظن هر گاه بعد از تطهیر و ادای نماز معلومش شود که خون حین تطهیر منقطع نبوده یا هیچ نداند که کی آمده آیا موضع ملاقی رامع نماز تطهیر واعاده نماید یا به حمل اینکه شاید این خون بعد از نماز آمده قرار می تواند داد؟...؟

جواب:

جواب: در جایی که علم به نجاست به هم رسید باید قطع به زوال آن حاصل شود، هر گاه به نحوی از انحاء علم برای او حاصل شد که اشکالی نیست وبه محض سخن یک زن یا دو زن یا دو طفل نمیتوان اکتفا کرد، بلکه به سخن یک مرد عادل هم، مگر با حصول جزم ودور نیست که شهادت عدلین کافی باشد، وبه هر حال در زوال عین نجاست حصول جزم ضرور است و از این جهت است که جامه آلوده به منی را خود این کس بشوید وبعد از خشک شده به سبب زبری جامه شک کند در زوال عین باید ثانیا بشوید. واینکه در بعضی اخبار، امام (علیه السلام) امر کرد زنی را که جامه خود را به مشق - که گل سرخ است - رنگ کند (1) نه از برای این است که علم به زوال خون شرط نیست، بلکه از برای این است که نفرتی که در طبع حاصل می شود به سبب بقای رنگ نجاست رفع می شود. واینها که گفتیم منافات ندارد با آن که جایز است جامه نجس را به گازر بدهیم تطهیر کند و قول او را اعتبار میکنیم در تطهیر، به جهت آن که در آنجا دلیل هست که قول فعل مسلم محمول بر صحت است واز اخبار وطریقه علما عصرا بعد عصر ظاهر می شود کفایت این، هر چند آن گازر عادل نباشد، در اینجا هم می گوییم هر گاه کسی سر او زخم شود و خون آید وبه دیگری بگوید سر مرا تطهیر کن و او تطهیر کند اکتفا میکنیم به قول او و فعل او در تطهیر که مشتمل بر زوال عین نجاست است. اینها در وقتی است که ممکن باشد تحصیل علم به زوال عین، واما در صورت عدم امکان، مثل این که شب است یا آن شخص کور است پس در آنجا این قدر میمالد نجاست را که 4