جامع شتات جلد 6 صفحه 280

1- وسائل، ابواب عقد البیع و شروطه، باب 24 ح 2.

2- همان، ح 4.

3- در نسخه: بایع.

مثل صحیحۀ سعید اعرج «عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ(علیه السلام) قَالَ سَأَلْتُهُ عَنِ الرَّجُلِ یَکُونُ لَهُ الشِّرْبُ مَعَ قَوْمٍ فِی قَنَاهٍ فِیهَا شُرَکَاءُ فَیَسْتَغْنِی بَعْضُهُمْ عَنْ شِرْبِهِ أَ یَبِیعُ شِرْبَهُ قَالَ نَعَمْ إِنْ شَاءَ بَاعَهُ بِوَرِقٍ وَ إِنْ شَاءَ بِکَیْلِ حِنْطَه »(1). و حسنۀ کاهلی که در آن جا سؤال کرده است از بیع آن به گندم یا جو. در جواب فرموده اند که «یَبِیعُهُ بِمَا شَاءَ هَذَا مِمَّا لَیْسَ فِیهِ شَیْ ءٌ»(2). الی غیر ذلک از روایات معتبرۀ متقاربۀ المضامین(3).