جامع شتات جلد 10 صفحه 211

1- و فی النسخۀ: الکلّی.

2- الوسائل، کتاب الاطعمۀ و الاشربۀ، ابواب الاطعمۀ المباحۀ، ب 61 ح 1.

3- وسائل، ج 17 ص 89 ط آل البیت.

الخزّ الذی اشتبه حقیقته فی هذه الازمان. و کذلک الکلام فی من لم یتیسر له اِذابۀ [فلّزۀ](1) المغشوش. و الشّاکّ فی استطاعۀ الحج اذا لم یحصل له الیقین بالاستطاعۀ بعد بذل الجهد.

و لا نزاع فی امتثال ذلک للواقع و نفس الامر. فعلیک بالتّامل التامّ، و التعمق التمام، و عدم البدار الی الرّد و النقض و الابرام. و ان کنتُ کتبتها فی حال لا یؤمن فیها الخطأ و النّسیان، لکمال الضعف و المرض و الوهن علی الارکان. و والله العاصم. هذا مع ما اَنا فیه من نقص القریحۀ، و خمود الفطنۀ، و القصور الجبلّی. والله المعین و المستعان و علیه التکلان.

54- سؤال:

54- سؤال: نصب «الغوث، الغوث» در اواخر فصلهای دعای جوشن کبیر که فرموده اند «لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ عَدَدَ اللَّیَالِی وَ الدُّهُور»؟

جواب:

جواب: ظاهر این است که «الغوث»، مفعول فعل محذوف است. یعنی «اجب الغوث، اجب الغوث». به جهت آن که غوث و غَواث به فتح غین، و غُواث به ضم غین، اسم داد خواهی است. چنان که در صحاح گفته است که «غوّث الرّجل» به صیغۀ باب تفعیل، یعنی «قال الرجل و اغوثاه»، و اسم آن یعنی اسم داد خواهی که معنی «واغوثاه» است، غوث است و غواث است. پس معنی الغوث این است که خداوندا اجابت کن داد خواهی [مرا](2).

و «خلّصنا من النّار» تفصیل و بیان آن داد خواهی است.

و اما «غیاث» پس آن «اسم دادرسی»است. پس الغیاث به معنی «اسئلک الغیاث» است(3).

یعنی از تو می خواهم دادرسی را. و گاهی غوث استعمال می شود در شخص دادرس؛ مثل