جامع شتات جلد 10 صفحه 233

1- رجال کشی، ص 238.

2- رجال کشی، ص 375.

و در موضع سیّم گفته است: «تسمیه الفقهاء من أصحاب أبی إبراهیم و أبی الحسن الرضا علیهما السلام؛ أجمع أصحابنا علی تصحیح ما یصح عن هؤلاء، و تصدیقهم، و أقرّوا لهم بالفقه و العلم. و هم سته نفر [آخر] دون السته نفر الذین ذکرناهم فی أصحاب أبی عبد الله علیه السلام، منهم یونس بن عبد الرحمن، و صفوان بن یحیی بیاع السابری، و محمد بن أبی عمیر، و عبد الله بن المغیره، و الحسن بن محبوب، و أحمد بن محمد بن أبی نصر. و قال بعضهم مکان الحسن بن محبوب، الحسن بن علی بن فضال، و فضاله بن أیوب. و قال بعضهم مکان ابن فضال، عثمان بن عیسی. و أفقه هؤلاء یونس بن عبد الرحمن و صفوان بن یحیی»(1).

و اما سؤال از وجه عدم ذکر علامه نقل اجماع را در بعض اسامی؛ از غرایب روزگار است. من که لوح محفوظ نیستم که خلاصه در نظرم حاضر باشد. خصوصاً با آن اغتشاش و عدم ترتیب خلاصه. پس شما باید در این کاغذ سؤال کنید که علامه در کتب فقه چرا در این مسئله چنین اختیار کرده، و در آن مسئله چنان، تا به آخر کتب فقهیّه. با وجود این که این معنی مخصوص علامه نیست. بسیاری از علماء رجال در تلوِ ذکر بعضی از آن اسامی نقل اجماع نکرده اند. و این یا به سبب این است که سایر وجوه مدح در نظر ایشان کافی بوده و حاجتی به ذکر این وجه نبوده(2).

همچنین که فقهاء در هر مسئله استقصای