جامع شتات جلد 10 صفحه 239

و محتمل است که کلمۀ «من» حرف جرّ باشد و مضافی محذوف باشد؛ یعنی از باب آن جماعت ششگانه که پیش شمردیم و نام بردیم آن ها را، یعنی در موضع اول شش نفر دیگرند که جمیل بن درّاج است و عبد الله، تا به آخر. و ممکن است که از این جا استنباط شود که آن شش نفر اول هم «ممّن اَجمعت العصابۀ علی تصحیح ما یصحّ عنهم» باشند. هر چند در آن جا مذکور نشده است. و لکن چون این شش نفر از باب آن شش نفرند و این ها «ممّن اَجمعت العصابۀ علی تصحیح ما یصحّ عنهم» می باشند، پس باید [آن ها](1) هم چنین باشند. و این بسیار دور است. و از این جهت است که علماء رجال آن شش نفر اول را از این جمله نشمرده اند. پس ملاحظه کن رجال میرزا محمد و غیره را.

و بعد از این دیدم(2)

در بعضی نسخه های رجال کشّی که به جای کلمۀ «من» کلمۀ «دون» است. و بنابر این، ناخوشی(3)

دفع می شود. و ظاهر این است که در نسخۀ ما تصحیف شده است.

75- سؤال:

75- سؤال: ما معنی الوکالۀ فی عثمان بن سعید العمری ابو عمرو(4)،

و ابنه ابی جعفر محمد، و ابی القاسم الحسین بن روح، [و علی بن محمد سیمری](5)؟

جواب:

جواب: معنی وکیل این است که به امر امام علیه السلام، متوجّه خدمات ایشان بودند. و بوّاب و نوّاب بودند. و وکلاء ائمّه علیهم السلام بسیارند؛ مثل اسحاق بن ابراهیم الحضینی که خدمت حضرت امام رضا علیه السلام را می کرد. و مثل علی بن مهزیار که وکیل حضرت امام محمد تقی و امام علی النقی علیهما السلام بود. و مثل عبد الله بن