جامع شتات جلد 10 صفحه 269

1- با اصطلاح امروزی فارسی اشتباه نشود. طرح یعنی کنار گذاشتن و به آن اهمیت ندادن.

2- در پاسخ سؤال، همین چند جملۀ اخیر کافی بود. همین طور در پاسخ مسئلۀ شماره 31. و در این باره رجوع کنید به ذیل مسئلۀ شماره 109.

3- عیون الاخبار، ج 2 ص 267 ط جهان.

شَرِیکَ لَکَ، لِأَنَّ الصَّلَاهَ وَ الرُّکُوعَ وَ السُّجُودَ لَا تَکُونُ إِلَّا لَک»(1) هم دلالت بر بیش از این ندارد که رکوعی که مقصود از آن عبادت باشد، مخصوص جناب اقدس الهی است.

99- سؤال:

99- سؤال: می گویند که جایز نیست که کسی اسم صاحب الامر علیه السلام را ذکر کند. چه معنی دارد؟

جواب:

جواب: احادیث بسیار بر منع ذکر اسم آن جناب [وارد شده]. و آن محمول است بر تقیّه در زمان ها[ی] سابق که ولادت آن جناب شده بود. چون شیعه و سنّی هم روایت کرده اندکه آن جناب خواهد آمد، و اسم او موافق اسم پیغمبر (صلّی الله علیه و آله) است. و آن حضرت را مخفی کردند، و فراعنۀ آن عصر درتفحّص حال آن جناب بر می آمدند. لهذا منع شد که ذکر اسم آن حضرت بشود. و در کتاب «جواب مسائل» اول(2)،

بسطی داده ام، به او رجوع کنند.

100- سؤال:

100- سؤال: بیان فرمایند که چه معنی دارد دعائی که حضرت فرمودند: «اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ إِیمَاناً تُبَاشِرُ بِهِ قَلْبِی»(3)-؟

جواب:

جواب: هر چند مقام مقتضی بسط کلام است و این جا مجال آن نیست، خصوصاً هم که حال هم به آن وفا نمی کند. و لکن اشارۀ اجمالیه به آن می شود. و آن این که چون در ایمان اقوال متعدده و اطلاقات متکثره هست، مثل این که «ایمان اقرار به لسان است به عقاید حقه». یا آن که «آن اقرار است به ضمیمۀ اذعان به قلب». یا «این هر دو با عمل به ارکان». یا «همان اذعان به قلب است لا غیر». و علی ایّ التقادیر؛ عمدۀ کمال ایمان با اذعان به قلب حاصل می شود. و اگر آن نباشد، ثمرۀ اخرویه که منشأ قرب الهی و نعم ابد باشد،