جامع شتات جلد 10 صفحه 30

1- و فی النسخۀ: قد هو.

2- و فی النسخۀ: لا یجزی.

3- العیون، ج 2 ص 87.

التفکر فیه ثانیاً و ثالثاً لاستفادۀ شیئ جدید. فلذلک جعل الله تعالی بحیث کلّما راجع انسان واحد فی اغراره فی زمان بعد زمان، فیحصل له فی کل زمان ما لم یحصل له فی الاول. و کذلک کل شخص و طبقۀ من المتدبّرین بعد الاشخاص الاولی.

فلمّا کان کونه مقصوداً الیه و مرغوباً فیه فی التأمل و التدبّر فیه، و الاستفادۀ منه فی کل آن و کل شخص مطلوباً له تعالی [فجعل](1) بحیث کلّما تُدبّر فیه یحصل فائدۀ جدیدۀ [لتشتاق](2) النفوس الیه و تلقّوه بید القبول و الرّغبۀ. و یحصل بذلک وجه آخر للاعجاز، یبقی ببقاء الدهر ایضاً. والله العالم.

23- سؤال:

23- سؤال: در بعضی از کتب معتبره (مثل حدیقۀ الشیعه) مضبوط است که: از جملۀ توقیعات حضرت صاحب (عجل الله تعالی فرجه) این است که «مَنْ سَمَّانِی فِی مَجْمَعٍ النَّاسِ فَعَلَیْهِ لَعْنَهُ اللَّهِ»(3). آیا این دلیل بر حرمت است؟ یا تشدید کراهت و اهتمام احترام نام او علیه السلام-؟

جواب:

جواب: اخبار منع از تسمیۀ آن جناب بسیار است، حتی آن که کلینی(ره) به سند صحیح از حضرت صادق علیه السلام روایت کرده است که فرموده: «صَاحِبُ هَذَا الْأَمْرِ لَا یُسَمِّیهِ بِاسْمِهِ إِلَّا کَافِرٌ»(4). و همچنین در احادیث دیگر نیز تصریح به حرمت ذکر اسم آن جناب شده. و لکن آن چه از سایر اخبار مستفاد می شود این است که این از باب تقیّه و اتقاء است در زمان های اوایل تولد آن جناب و ازمنۀ متقاربۀ آن از زمان های غیبت آن جناب. چون همیشه فراعنه [و دشمنان] آل محمد (صلّی الله علیه و آله) در اطفاء نور الهی