جامع شتات جلد 10 صفحه 31

1- و فی النسخۀ: فیجعل.

2- و فی النسخۀ: لتشقاق.

3- وسائل، ج 16 ص 242 ط آل البیت.

4- کافی (اصول) کتاب الحجۀ، ج 1 ص 333 ط دار الاضواء.

می کوشیدند چون شنیده بودند که آن جناب صاحب الامر علیه السلام، پر خواهد کرد زمین را از عدل و داد بعد از آن که پر شده باشد از ظلم و جور.

و اهل سنت هم این حدیث را روایت کرده اند و در اخبار ایشان هم تصریح به این که اسم آن جناب موافق اسم رسول خدا (صلّی الله علیه و آله) است، موجود است. و محی الدین اعرابی که از جملۀ اعاظم مشایخ ایشان است، در فتوحات در باب سیصد و شصت وششم گفته است که: «انّ لله خلیفۀً یخرج من ولد رسول الله و ولد فاطمۀ، یوالی اسمه اسم رسول الله، جدّه الحسین بن علی» تا آخر آن چه گفته است(1). و به این سبب بعضی گمان کرده اند که محی الدین شیعه است، و چنین نیست و بیان آن را در بعضی از رسائل ذکر کرده ام(2).

و بالجمله: به این سبب ها، فرعون آن زمان در طلب آن جناب بیشتر ساعی بود. و لهذا آن حضرت را مخفی داشتند و نهی کردند شیعیان را از ذکر اسم شریف آن حضرت، و از مکان آن حضرت. و در بعضی اخبار تصریح شده است به علت [منع از] ذکر اسم، به این که چون در نزد سلطان چنین محقق شده است که اَبا محمد یعنی امام حسن عسکری از دنیا رفت و اولادی از او باقی نماند، پس هرگاه اسم او را ببرند، او در طلب او خواهد در آمد. پس بترسید از خدا و زبان نگاه دارید از ذکر اسم او.

و الحاصل: وجه منع، ظاهراً همین است. و اما در امثال زمان ما؛ پس ظاهراً مانعی از