جامع شتات جلد 10 صفحه 4

1- در نسخه: یا برائۀ.

2- وسائل، کتاب الاطعمۀ و الاشربۀ، ابواب الاشربۀ المحرمۀ، ب 10 ح 1- کافی (فروع) ج 6 ص 397 ح 6.

عذاب نگاه دارد.

و این در وقتی است که بی توبه مرده باشد. به جهت آن که به آیات قرآنی، و احادیث کثیره، و اجماع علماء، ثابت است که توبه کفّارۀ معاصی است. و حقوق الهیه به توبه چاره می شود. و در خصوص قبول توبۀ شارب الخمر هم احادیث بسیار است که این جا گنجایش ذکر آن ها ندارد. بل که در بسیاری از اخبار هست که به اطلاق دلالت می کنند بر این که «هر کس ترک مس[ت] کننده، از برای رضای خدا کند، خدا او را داخل بهشت می کند و از رحیق مختوم [به او می نوشاند](1).

بل که اطلاق بعضی اخبار دلالت می کند که هرگاه کسی خمر را از برای حفظ آبروی خود ترک کند، نه از برای خدا، او را هم به بهشت می برد و از رحیق مختوم سیراب می کند(2).

و ترک خمر اعم است از این که از ابتدا نخورده، یا خورده باشد بعد از آن ترک کند.

به هر حال؛ اگر حدیثی [با مضمونی که در سؤال آمده] باشد هم اعتبار نخواهد داشت و منافی با عقل و نقل است.

3- السؤال:

3- السؤال: ما معنی قول العلامۀ فی المختلف نقلاً عن الشیخ فی الاحتجاج علی جواز الصلوۀ فی التکّۀ و القلنسوۀ الماخوذۀ من وبر الارانب و الثعالب، و الجواب عنه. حیث قال: «احتج الشیخ(ره) بانّه قد ثبت للتکّۀ و القلنسوۀ حکم مغایر لحکم الثوب من جواز الصلوۀ فیها و ان کانتا [نجستین](3)، او من حریر محض. فکذا یجوز لو کانتا من وبر الارانب و غیرها. و لانّ الملزوم للمدعی وجوداً و عدماً، ان کان ثابتاً ثبت المطلوب. و کذا ان کان منفیاً. و الجواب عن الاول، بالفرق بین کونهما [نجستین]، و کونهما من وبرمالا