جامع شتات جلد 10 صفحه 41

1- وسائل، ج 21 ص 169- ط آل البیت.

آن جا ریخته باشد و بی خبر جذب آن به رحم حاصل شده باشد. و همچنین غیر از این احتمالات.

پس محض فراش و استفاضه و شیوع، منشأ حکم به فرزند بودن می شود. و بر او جاری می شود احکام مثل میراث، و حکم به سیادت فرزند هرگاه زوج سید باشد. هر چند آن نطفه در نفس الامر از غیر سیّدی باشد. زکات بر او حرام می شود، و خمس از برای او حلال می شود. و همچنین سایر احکام.

و هرگاه این مقدمه را دانستی، بدان که: ظاهر صورت سؤال که «بعضی اطفال سادات را گرگ می خورد»، این است که بعضی اطفال سادات که در ظاهر، حکم به ولد بودن آن شده است به سبب فراش و استفاضه و امثال آن، نه ولد نفس الامری. و اگر بگوئی که ما فرض می کنیم که این نطفه بعینه نطفۀ پدر سیّد او است و یقین حاصل کرده ایم به این که آن احتمالات در این نیست. جواب می گوئیم: که بر فرضی که این معنی را نسبت به این فرزند توانی یقین کرد. [در](1)

سایر پدران او چگونه دعوی می توانی کرد، بلکه نطفۀ یکی از اجداد او نطفۀ غیر سیدی بوده که شرعاً حکم به سیادت شده بوده، نه در نفس الامر، و این فرزند از او به هم رسیده.

و این منافات ندارد با حکایت زینب کذّابه. به جهت آن که در آن حدیث شریف چنین فرموده اند: «فَإِنَّ مَنْ کَانَ حَقّاً بَضْعَهً مِنْ عَلِیٍّ وَ فَاطِمَهَ فَإِنَّ لَحْمَهُ حَرَامٌ عَلَی السِّبَاعِ»(2). یعنی هر کس در نفس الامر پاره[ای] باشد از علی و فاطمه، گوشت او بر سباع حرام است. چنان که حضرت امام رضا علیه السلام چنین بود و سباع به آن جناب اذیت نرساندند. بل که به جهت آن جناب تذلذل و تواضع کردند.