جامع شتات جلد 10 صفحه 68

بالمرّه، و عدم تفطّن به لزوم اخذ از مجتهد یا اَعلم از او، که تکلیف در آن وقت جز آن نبوده باشد، و تقصیر در نماز احتیاط باشد و بس.

پس ما هم فرض سؤال را در این صورت می کنیم و حسب الاقتضای قریحۀ جامده، جواب هر یک می نویسیم:(1)

[38-] سؤال اول:(2) آیا اعادۀ نمازهای احتیاطی به تنها کافی است بنابر اظهر و اقوی به مرتبه ای از ظهور و قوتی که اطمینان را موجب بوده باشد-؟ یا نه بل که اصل نمازها را نیز باید اعاده کرد-؟ و اهمّ کدام است؟

جواب:

جواب: چون اظهر در نظر احقر، عدم وجوب فوریت نماز احتیاط، و همچنین عدم بطلان صلوۀ است به تخلّل منافی ما بین نماز احتیاط و نماز اصل، بل که اظهر هم عدم بطلان صلوۀ است هر چند عمداً ترک کند نماز احتیاط را، هر چند معصیت کرده است. پس در ما نحن فیه صحت نماز اصل، و عدم احتیاج به اعادۀ آن کردن، اولی است به اظهر بودن و اقوی بودن.

و اما وجوب قضای نماز احتیاط در خارج وقت در صورتی که نماز احتیاط را ترک کرده باشد، پس در آن اشکال است. و احوط بل که اظهر لزوم قضا است.

و اما سؤال از اهمّ: پس آن خالی از اغلاق و اشکال نیست. و توجیه آن بنابر آن چه حقیر از ظاهر عبارت شما می فهمم این است که: آیا بنابر این که اظهر عدم بطلان صلوۀ است، و اظهر لزوم قضای نماز احتیاط است در صورت عدم اتیان به آن در وقت خود علی