جامع شتات جلد 10 صفحه 97

1- در نسخه: کلمان.

و باطناً حلال می شود برای او محرّمات و ساقط می شود از او واجبات.

و جماعت سبائیه که تبعۀ عبدالله بن سبا اند، می گویند که خدا ظاهر نمی شود الاّ در امیرالمومنین(علیه السلام) به تنهائی، و پیغمبران همگی مردم را دعوت می کردند به سوی او. و سایر ائمّه بوّاب و دربانان او یند، و به واسطۀ آن ها به مقصد می توان رسید. پس هر که شناخت که علی خالق و رازق او است، ساقط می شود از او تکلیف. و جماعت دیگر که ایشان را «حَصَلیّه» می گویند، قائل اند به این که خدا ظاهر نمی شود مگر در امیرالمومنین و ائمّۀ بعد از او. و عمر ابلیس اَبالسه است. و جماعتی که آن ها را سحقیه می گویند، قائل اند به تناسخ و تحلیل محرّمات. و جماعتی دیگر قمیّه اند (اصحاب اسماعیل قمی) می گویند که خدا ظاهر می شود در هر کس به هر نحو که خواهد. و علی و ائمّه نور واحد اند. و فرقۀ دیگر هستند که می گویند امام «انسان کامل» است پس هرگاه به نهایت مرتبه رسید، خدا ساکن می شود در وی و تکلّم می کند از جانب او. و [فِرق](1)

دیگر هم هستند که هر یک هرزۀ دیگر می گویند.

و ما در این جا چند حدیث نقل می کنیم از کتاب شیخ عالی مقدار محمد بن عمر بن عبدالعزیز کشی(ره) که فی الجمله بینائی به مطلب به هم [رسد](2).

از جمله به سند صحیح روایت کرده است از ابوحمزۀ ثمالی که گفت: «حضرت علی بن الحسین(علیه السلام) فرمود: لعنت کند خدا کسی را که بر ما دروغ بگوید، به درستی که به خاطرم آوردم من عبدالله سبا را پس بر [خاست](3)

هر موئی که بر بدن من بود، هر آینه به تحقیق که ادعا کرد[ه] است عبدالله امر بزرگی را، چه می شود او را، خدا لعنت کند بر او. بود علی والله بندۀ