رهنما93 (وقف کلیدی در دست نیکان) صفحه 3

کند که این باور نادرست برای من پیش نیاید. گفتم: «حاج آقا، شما سؤالتان را مطرح

کنید، من هم سعی می کنم جوابش را اگر می دانستم به شما بگویم. مهم نیست، خودتان را خیلی اذیت نکنید. ان شاء الله راه حلی برای آن پیدا می کنیم.» با این قرص مسکّن من، کمی آرام تر شد و راحت تر به صحبت خود ادامه داد.

خسته تان نکنم. نتیجه ای که از این گفت وگو گرفتم، این بود که بسیاری از نیکانِ جامعه دوست دارند کار خیری انجام دهند؛ اما از عواقب آن می ترسند. این ترس بجاست؛ چون بسیاری مواقع، آنجا که باید از مسئله ای آگاه می بودند، از آن آگاه نبودند؛ لذا کاری کردند که شاید بعدها از انجام آن پشیمان شدند؛ برای مثال، آقای افشار نمی دانست از ابتدا، این حق را داشته است که در وقف نامه، برای خود، یک سری شرایط بگذارد. اگر این شرط ها را می گذاشت، دستش در تغییرات بعدی باز بود و بی تردید، دیگر دچار این مشکلات نمی شد. گاهی بروز این مشکلات در کار سبب می شود دیگران که مشاهده می کنند، دیگر به خود