علل الشرائع جلد1 صفحه 109

و امّا این که حقّ عزّ و جلّ فرمود: لَعَلَّهُ یَتَذَکَّرُ أَوْ یَخْشی جهتش آن است که با این عبارت جناب موسی تحریص و ترغیب شد به رفتن به نزد فرعون و همین مقدار مطلوب حقّ تبارک و تعالی بود و الّا ذات اقدسش می دانست که فرعون نه متذکّر شده و نه خوف و هراس در او پیدا می شود مگر تنها هنگام دیدن عذاب و عقاب و شاهد بر این گفتار کلام حقّ عزّ و جلّ است که در سوره یونس آیه (90) می فرماید:

چون هنگام غرق فرعون

فرا رسید گفت: اینک من ایمان آورده و شهادت می دهم که حقّا جز آن کسی که بنی اسرائیل به او ایمان دارند خدای دیگری نیست و من هم تسلیم فرمان او هستم.

خدای متعال ایمان او را در این وقت نپذیرفت و در آیه بعد از همین سوره فرمود:

اکنون باید ایمان بیاوری؟! در حالی که عمری به کفر و نافرمانی زیستی و از مردم بد کار بودی.

باب پنجاه و هفتم سرّ نامیده شدن کوهی که جناب موسی علیه السّلام هنگام سخن گفتن با خدا به آن رفت به طور سینا

حدیث (1) محمّد بن علی بن بشار قزوینی رضی اللَّه عنه می گوید: مظفّر بن احمد ابو الفرج قزوینی از محمّد بن جعفر اسدی کوفی از موسی بن عمران نخعی از عمویش حسین بن یزید نوفلی، از علی بن سالم، از سعید بن جبیر، از عبد اللَّه بن عباس نقل کرده که وی گفت:

کوهی که موسی علیه السّلام بر آن رفت به خاطر این به طور سیناء نامیده شد که بر آن درخت زیتون بود و هر کوهی که بر آن گیاه و درخت قابل استفاده ای روییده باشد طور سینا و طور سینین نامیده می شود و کوهی را که گیاه و درخت قابل استفاده ای بر آن روییده نشده باشد طور گفته نه طور سینا و نه طور سینین.

باب پنجاه و هشتم سرّ این که چرا هارون به موسی علیهما السّلام گفت: یَا بْنَ أُمَّ لا تَأْخُذْ بِلِحْیَتِی وَ لا بِرَأْسِی و نگفت: یا ابن ابی

اشاره