علل الشرائع جلد1 صفحه 115

حدّی که مردم هم عصر و آنان که بعد از او در این عالم آمدند جملگی دانستند که سلطنت آن حضرت هیچ شباهتی به سلطنت سلاطینی که از ناحیه مردم انتخاب می شدند یا مالکینی که با ستم و ظلم بر مردم غالب می گردند نداشت.

سپس علی بن یقطین می گوید: محضر مبارک امام علیه السّلام عرض کردم: کلام رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله که فرموده اند:

خدا برادرم سلیمان بن داود را رحمت کند چقدر بخیل بود! را چطور توجیه کرده و مقصود از آن چیست؟

امام علیه السّلام فرمودند: جمله: چقدر بخیل بود را می توان به دو معنا حمل کرد:

الف: مراد پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله این باشد که جناب سلیمان چقدر در مقام عرض حاجت به درگاه الهی و دعا کردن بخل ورزیده و کلام سوئی که اهل بخل به کار می برند را ایراد نموده نه آن که جنابش متّصف به صفت بخل که از رذائل است باشد، بنا بر این طبق این توجیه اعتراض به استعمال جمله دعایی جناب سلیمان است نه اخبار از وجود رذیله بخل در آن حضرت.

ب: مقصود حضرت صلّی اللَّه علیه و آله این باشد که اگر جناب سلیمان از جمله دعایی معنایی را که جهّال اراده می کنند قصد کرده باشد جا دارد بگوییم چقدر بخیل می باشد و چون آن معنا را قصد نکرده پس بخیل هم نبوده.

سپس امام علیه السّلام فرمودند:

به خدا سوگند آنچه به سلیمان داده شده و آنچه به وی اعطاء نشده بود را خداوند بما ارزانی

داشته بلکه آنچه را که حقّ عزّ و جلّ به هیچ یک از انبیاء نداده به ما داده است.

بعد از آن امام علیه السّلام در مقام مقایسه جناب سلیمان علیه السّلام با وجود مبارک پیامبر اسلام صلّی اللَّه علیه و آله می فرماید:

حقّ عزّ و جلّ در باره قصّه سلیمان می فرماید:

هذا عَطاؤُنا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِکْ بِغَیْرِ حِسابٍ (این نعمت سلطنت و قدرت، عطای ما است اینک به هر که خواهی بده و از هر کس خواستی منع نما) و در باره قصّه پیامبر اکرم صلّی اللَّه علیه و آله می فرماید:

ما آتاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاکُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا (آنچه را که رسول برایتان آورده بگیرید و آنچه را که از آن نهی نموده ترک کنید)