علل الشرائع جلد1 صفحه 119

مشیّتش باشد امور را تدبیر می نماید.

باری کار اختلاف بین مردم وقتی بالا گرفت حقّ عزّ و جلّ موریانه را فرستاد، این حیوان به درون عصا نفوذ کرد و داخل آن شد و محتویات آن را خورد عصا پس از خورده شدن داخلش شکسته شد و سلیمان از بالای قصر به صورت به زمین افتاد، طائفه جنّ در قبال این کار از موریانه تشکّر کردند و به همین جهت در هیچ مکانی موریانه یافت نمی شود مگر آن که در آنجا آب و گل به چشم می خورد و به همین معنا اشاره دارد فرموده خدای عزّ و جلّ در قرآن شریف: فَلَمَّا قَضَیْنا عَلَیْهِ الْمَوْتَ ما دَلَّهُمْ عَلی مَوْتِهِ إِلَّا دَابَّهُ الْأَرْضِ تَأْکُلُ مِنْسَأَتَهُ «1» تا آخر آیه شریفه. کلمه «منسأته» یعنی عصایش (چون ما بر سلیمان مرگ را مأمور ساختیم به جز موریانه که عصای او را خورد کسی بر آن مطّلع نشد، پس دیوان که از مرگ او آگاه شدند اگر از اسرار غیب با خبر بودند تا دیر زمانی در عذاب و ذلّت خواری باقی نمی ماندند).

سپس

امام صادق علیه السّلام فرمودند: به خدا سوگند این آیه این طور نازل نشده بلکه چنین می باشد:

فَلَمَّا خَرَّ تَبَیَّنَتِ الْجِنُّ أَنْ لَوْ کانُوا یَعْلَمُونَ الْغَیْبَ ما لَبِثُوا فِی الْعَذابِ الْمُهِینِ یعنی: زمانی که سلیمان واژگون شد انسان ها فهمیدند که اگر جنیان علم غیب می دانستند تا دیر زمانی در عذاب و ذلت خواری باقی نمی ماندند.

حدیث (3) پدرم رضی اللَّه عنه می فرماید: علی بن ابراهیم بن هاشم، از پدرش ابراهیم بن هاشم، از ابن ابی عمیر، از ابان «2» از ابو بصیر، از حضرت ابو جعفر علیه السّلام، حضرت فرمودند: حضرت سلیمان بن داود علیه السّلام دیوان را امر فرمود تا سراپرده ای از بلور برایش بسازند، در حالی که آنها سرگرم ساختن آن بودند حضرت در سراپرده بر عصای خود تکیه داده و به آنها می نگریست که چگونه آن را می سازند و دیوان نیز هنگامی که توجّه سلیمان به آنها کم می شد او را نگاه می کردند، باری ناگهان مردی در قبّه ظاهر گردید، سلیمان فرمود: کیستی؟

آن مرد گفت: من کسی هستم که رشوه از کسی نمی پذیرم و از ملوک و سلاطین ترس و وحشتی ندارم، من ملک الموت هستم پس بدون درنگ در حالی که سلیمان

______________________________
(1)- سوره سبأ آیه (14)
(2)- مقصود ابان بن تغلب است که ثقه و جلیل القدر می باشد.