علل الشرائع جلد1 صفحه 164

باب نودم سرّ معمول شدن تحیّت بین مردم به عبارت السّلام علیکم و رحمه اللَّه و برکاته

حدیث (1) ابو عبد اللَّه محمّد بن شاذان بن احمد بن عثمان پروازی می گوید: ابو علی محمّد بن محمّد بن حارث بن سفیان حافظ سمرقندی از صالح بن سعید ترمذی از عبد المنعم بن ادریس، از پدرش، از وهب یمانی نقل کرده که وی گفت: هنگامی که خداوند عزّ و جلّ تمام فرشتگان را به سجده نمودن به حضرت آدم علیه السّلام وادار نمود و ابلیس از آن سر تافت و سجده نکرد پروردگار به ابلیس فرمود از صف فرشتگان خارج شو که تو رانده شده هستی و لعنت من تا روز قیامت بر تو باشد سپس به جناب آدم علیه السّلام فرمود:

ای آدم به سوی این فوج از فرشتگان برو و بگو:

السّلام علیکم و رحمه اللَّه و برکاته، پس آدم علیه السّلام بر ایشان سلام نمود.

فرشتگان جواب داده و گفتند: و علیک السّلام و رحمه اللَّه و برکاته.

و وقتی آدم علیه السّلام به نزد پروردگار بازگشت حقّ تبارک و تعالی به وی فرمود:

این سلام تو و فرزندانت بوده که تا روز قیامت بین ایشان باید

با همین عبارت معمول باشد.

باب نود و یکم سرّ تیز و کند بودن فهم

حدیث (1) پدرم رحمه اللَّه علیه فرمود: سعد بن عبد اللَّه، از ابراهیم بن هاشم، از علی بن معبد، از حسین بن خالد از اسحاق بن عمّار نقل کرده که وی گفت: محضر امام صادق علیه السّلام عرض کردم:

با شخصی مقداری سخن می گویم، پس وی تمام را درک نموده و می فهمد و با بعضی دیگر تکلّم نموده و شطری از کلام را ایراد می نمایم، وی کاملا سخنانم را ضبط نموده و عینا آنها را به خودم برمی گرداند و با بعضی دیگر وقتی صحبت می کنم می گوید: دوباره سخنت را تکرار کن.