علل الشرائع جلد1 صفحه 188

حدیث (15) پدرم رضی اللَّه عنه: سعد بن عبد اللَّه، از احمد بن محمّد بن عیسی، از ابو یحیی واسطی به طور مرفوع از حضرت امام صادق علیه السّلام نقل کرده که آن حضرت فرمودند:

خداوند عزّ

و جلّ ما را از علیّین آفرید و ارواح ما را از فوق آن خلق کرد و ارواح شیعیانمان را از علیّین و اجسادشان را از غیر آن ایجاد نمود لذا بین ما و ایشان قرابت بوده لا جرم دلهایشان به ما مایل می باشد.

حدیث (16) محمّد بن الحسن بن احمد بن ولید رضی اللَّه عنه می گوید: محمّد بن حسن صفّار، از احمد بن محمّد، از پدرش از ابن عرزمی، از پدرش، از جابر جعفی، از حضرت ابی جعفر علیه السّلام نقل کرده که آن جناب فرمودند:

هر گاه خواستی بدانی در تو خیر و خوبی است به قلبت بنگر، اگر کسانی که اهل طاعت خداوند عزّ و جلّ هستند را دوست داشته و اهل عصیان را مبغوض دارد البته در تو خیر بوده و خدا تو را دوست می دارد و اگر قلبت اهل طاعت را مبغوض داشته و اهل معصیت را دوست دارد پس در تو خیر نبوده و خدا تو را مبغوض می دارد و انسان با هر کسی که دوستش دارد مقرون و همراه می باشد.

باب نود و هفتم سرّ پیدایش معرفت و انکار

حدیث (1) پدرم رحمه اللَّه علیه فرمود: سعد بن عبد اللَّه، از محمّد بن عیسی، از حسن بن علی بن فضّال، از ابن بکیر، از زراره نقل کرده که گفت: از حضرت ابو جعفر علیه السّلام راجع به فرموده خداوند عزّ و جلّ:

وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی (بیاد آور هنگامی که خدای تو از پشت فرزندان آدم ذریّه آنها را برگرفت و آنها را بر خود گواه قرار داد که آیا من پروردگار شما نیستم؟

همه گفتند:

بلی، ما به خدایی تو گواهی می دهیم) پرسیدم؟

فرمودند: معرفت بندگان به باری تعالی ثابت مانده ولی وقت اعترافشان به ربوبیّت حقّ عزّ و جلّ از یادشان رفته و به زودی آن را متذکّر خواهند شد و اگر ثبوت معرفت نمی بود احدی از بندگان نمی دانست که خالق و رازقش کیست.