علل الشرائع جلد1 صفحه 189

حدیث (2) محمّد بن موسی بن متوکّل می گوید: عبد اللَّه بن جعفر حمیری، از احمد بن محمّد، از حسن بن محبوب، از عبد الرحمن بن کثیر، از داود رقی، از حضرت ابی عبد اللَّه علیه السّلام نقل کرده که آن جناب فرمودند:

وقتی حقّ عزّ و جلّ اراده نمود که مخلوقات را ایجاد کند، ایشان را آفرید و در مقابل خودش منتشر و پراکنده ساخت سپس به ایشان فرمود: پروردگار شما کیست؟

اوّلین موجودی که سخن گفت رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله و امیر المؤمنین علیه السّلام و ائمّه هدی صلوات اللَّه علیهم اجمعین بودند که گفتند: تو پروردگار ما هستی، پس حقّ تبارک و تعالی ایشان را حامل علم و دین قرار داد، سپس به فرشتگان فرمود:

ایشان حاملین دین و علم من بوده و امین های من در بین مخلوقاتم می باشند، ایشان مسئول خلائق هستند، سپس به بنی آدم گفته شد:

اقرار کنید به ربوبیّت خدا و وجوب طاعت و ولایت این چند نفر (رسول خدا و ائمه علیهما السّلام).

بنی آدم گفتند: بلی، پروردگارا، اقرار نمودیم.

خداوند عزّ و جلّ به فرشتگان فرمود: شما شاهد اقرار بنی آدم باشید.

فرشتگان گفتند: ما شاهد هستیم که بنی آدم در فردا نگویند ما از این معنا (ربوبیّت خدا و ولایت حضرات معصومین علیهم السّلام)

غافل بودیم یا بگویند:

پدران ما قبلا شرک ورزیده و ما هم فرزندان ایشان بوده که بعد از آنها آمده ایم، آیا ما را به واسطه فعل آنهایی که کار باطلی انجام داده اند هلاک و عذاب می کنی.

سپس امام علیه السّلام به داود رقی فرمودند: ای داود ولایت ما در عالم میثاق مورد تأکید قرار گرفت و خدا بر خلائق آن را مسلّم و مسجّل ساخت.

حدیث (3) پدرم رحمه اللَّه علیه فرمود: سعد بن عبد اللَّه، از احمد بن محمّد، از محمّد بن اسماعیل بن بزیع، از صالح بن عقبه، از عبد اللَّه بن محمّد جعفی و عقبه جمیعا از حضرت ابی جعفر علیه السّلام، نقل کردند که آن جناب فرمودند:

خداوند عزّ و جلّ خلائق را خلق نمود، پس محبوبش را از آنچه دوست داشت آفرید (یعنی محبوبش را از گل بهشت ایجاد کرد) و مبغوضش را از آنچه مورد بغضش بود خلق کرد (یعنی مبغوضش را از گل جهنّم پدید آورد) سپس خلائق را