علل الشرائع جلد1 صفحه 203

تورات و انجیل یاد و اسم را منتشر و پراکنده نموده و کتابش را تعلیم کرده و در آسمانش مرا بالا برده و از یکی از اسمائش نامی برایم مشتقّ فرموده پس مرا محمّد نامیده و خودش محمود می باشد، مرا در بهترین مردمان که امّتم باشند بر انگیخت، نامم را در تورات احید قرار داد زیرا اجساد امّتم با یکتاپرستی بر آتش حرام می شوند و در انجیل اسمم را احمد معرّفی کرد چه آن که

در بین اهل آسمان من محمود و ستوده و امّتم را بهترین ستایش گر قرار داده است، و در زبور اسمم را ماحی آورده زیرا حقّ عزّ و جلّ به واسطه من زمین را از عبادت بت ها پاک و محو می نماید، و در قرآن نامم را محمّد گذارده زیرا در تمام مراحل و منازل قیامت من ستوده و محمود بوده و احدی غیر از من شفاعت نمی کند، و در قیامت اسمم حاشر است زیرا در روز حشر بر تمام خلائق مقدّم بوده و دیگران پشت سر من می باشند و نیز مرا موقف نام گذارد به ملاحظه این که مردم را در مقابل حقّ عزّ و جلّ واقف و ایستاده قرار خواهم داد چنانچه نام دیگرم را عاقب گذارد به خاطر آن که عقب و آخر تمام انبیاء بوده و بعد از من پیامبری نمی باشد، و مرا رسول رحمت و رسول توبه و رسول ملاحم (قتال) و مقفّی قرار داد زیرا به دنبال تمام انبیاء و بعد از همه آنها هستم.

من قیّم و کامل و جامع هستم، پروردگارم بر من منّت نهاد و فرمود: ای محمّد درود پروردگار بر تو، من هر رسول و فرستاده ای را با زبان امّت خودش به سوی آنها فرستاده و تو را بر هر سرخ و سیاهی از مخلوقاتم مبعوث کرده و با قرار دادن رعب در سیمایت کمکی به تو نمودم که احدی را چنین کمکی نکرده ام و غنیمت را بر تو مباح و حلال قرار دادم که بر احدی پیش از تو حلال نکرده بودم و به تو و امّتت گنجی از گنج های عرشم که سوره فاتحه الکتاب و آخرین

آیه از سوره بقره باشد را عطاء نموده و برای تو امّتت تمام زمین را محل سجده و خاک آن را طاهر و مطهّر قرار دادم، و به تو و امّتت تکبیر را اعطاء نموده و یاد تو را مقرون با یاد خود قرار داده به طوری که احدی از امّت تو مرا یاد نمی کند مگر آن که با آن تو را نیز یاد خواهد نمود پس خوشا به حال تو و امّت تو.

باب صد و هفتم سرّ این که خداوند عزّ و جلّ به پیامبرش صلّی اللَّه علیه و آله فرمود: فَإِنْ کُنْتَ فِی شَکٍّ مِمَّا أَنْزَلْنا إِلَیْکَ فَسْئَلِ الَّذِینَ یَقْرَؤُنَ الْکِتابَ مِنْ قَبْلِکَ